Target



Ik kan mij na al die jaren nog heel levendig inbeelden hoe ik mij voelde, voelde toen ik voor het eerst vaste grond onder mij had toen ik uit een vliegtuig stapte. Het was geen leuke ervaring, die eerste vliegreis. Ik reisde af naar een oorlogsgebied, ver weg van huis en de terugreis die een half jaar gepland stond leek oneindig ver weg. Daarnaast was ik toen hopeloos verliefd en kon er niet goed tegen dat het weerzien zo lang zou duren. Ik was, en ben, zeker geen persoontje die alleen kan zijn. Ik dacht dat ik lang geleden over mijn afhankelijkheidsstoornis was gegroeid, maar haal Saskia maar één dag van mijn zijde en ik word gek!! Ik bleek ook niet zo’n fan van vliegen te zijn. Op een foto van die vliegreis ben ik echt groen van misselijkheid en wellicht ook angst. 

Voordat wij konden landen op Beiroet cirkelde het vliegtuig een paar keer over de stad. Onder je zag je goed de verwoestingen en verwachte ieder moment een of andere inslag in het vliegtuig. Het stond daar beneden dan ook vol met oorlogstuig. Toen de landing eindelijk was ingezet zag ik links en rechts van de baan meerdere vliegtuigwrakken liggen. Een fijne gedachte dat ik hier minimaal nog één keer terug moest komen. God, wat was ik blij met vaste grond onder mijn voeten!! Na een ceremonieele groet door een of andere hotemetoot en het afscheid van de lichting die wij gingen aflossen, stapten wij in de met huiven afgedichte viertonners. De hele reis naar het Nederlandse Unifill gebied zag ik dus geen ene biet. 


Bij aankomst in de Nederlandse zone werden wij op de “grotere” posten herverdeeld. Nog steeds geen idee hebbende waar je uiteindelijk zou belanden. Naarmate de reis vorderde werden de posten steeds kleiner en toen ik na een lange reis over onbegaanbare bergweggetjes, (inmiddels overgestapt in een YP) bovenop een top, met een lage dorre begroeiing, mocht uitstappen, zakte mij even het lood in de schoenen. Een kleine prefab, een romneyloods en een kleine uitkijkpost bovenop een aarden wal. Een aarden wal die ergens voor zou moeten dienen. Het moest bescherming bieden tegen van buitenaf komend onheil. In de huidige tijd zou je er niet aan moeten denken dat je op die wijze ergens zou worden gedropt, met nog 6 maanden te gaan in het vooruitzicht. Je zou direct rechtsomkeer maken. Maar goed, ik wilde dit graag, had er voor gekozen, er voor gestreden dat ik mee zou mogen dus wat had ik nu te klagen? Verbazend snel herpakte ik mij en had er de tijd van mijn leven. De tijd van mijn leven omdat ik daar een enorme levenservaring opdeed en iets unieks beleefde. Ook al ben ik 6 maanden een lichtblauwe schietschijf geweest. 

Heel langzaam en tergend ging de oude lift schommelend en krakend omhoog, omhoog naar het licht. Alsof ik weer die eerste keer omhoog ging over de onbegaanbare bergweggetjes. Ik keek omhoog en liet het maar over mij heenkomen. Het duurde in mijn beleving uren voordat mijn hoofd boven het maaiveld uit kwam. Ik herkende de dorre lage begroeiing direct. Ik stond alleen niet op een top, hoe hoger ik omhoog werd geduwd hoe meer ik besefte dat ik in de voet van een krater was beland. Ik stond niet “in” de lift maar er bovenop. Geen bescherming, geen blauwe baret, niets, er was niets. Driehonderdzestig graden draaiend in het rond, kijkende naar de onbereikbare hoge rand van de krater zag ik vele lopen op mij gericht. 

‘Lieverd, word je wakker! Je moet straks naar het ziekenhuis’. ‘Goedemorgen Saskia!’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s