Stille wateren, diepe gronden


Ik krijg gelukkig niet de kritiek die Sylvana Simons over zich heen krijgt, maar krijg wel degelijk kritiek. Kritiek omdat het zo lang duurt voordat er een blog verschijnt. Ik heb de lezers waarschijnlijk teveel verwend door bijna elke dag een blog te plaatsen, soms wel meer zelfs. Nu is het wel zo dat er voor elk, in concept geschreven blog, drie keer geklikt moet worden om te publiceren en dat vergt tijd. Als ik zou willen kan ik nu 30 keer klikken en jullie met uren leesstof  overspoelen. Hoewel de meeste blogs uit de losse pols komen zijn er enkele die al een paar weken in “concept” staan. Omdat ik er niet tevreden mee ben, gewoon niet bij mij vind passen of te zwaar zijn. Zo lees of beleef ik dingen waar mijn nekharen van overeind gaan staan en moet dat van mijzelf echt ventileren in een blog. Naarmate de dag vordert en ik er soms een nachtje over slaap zakt de boosheid, het onbegrip of de verbazing. Als ik het dan terug lees mag het van mij wat genuanceerder of zet ik er soms gelijk een streep doorheen.  Doorgaans laat ik het wel in concept staan, staan omdat het wel degelijk een deel van mij is. Het fascineerde, stoorde, blokkeerde of raakte mij toch ergens en stukjes tekst hierin wil ik zeker delen. Daar komt ook nog eens bij dat de door mij gebruikte medicijnen voor ongelooflijke stemmingswisselingen zorgen, soms tot aan de grens van een depressie. Tja, en wat er dan door mij heengaat! Gelukkig kan ik dat nog redelijk doseren. Sylvana Simons ……………………. laat maar, daar word alleen maar door Tokkies op gereageerd, toch? Of zit onze premier er nu toch wel heel erg naast?

Ik heb het er al eerder over gehad, dat een ondernemer met zijn vingers tussen de deur bijna letterlijk naar de pomp kan lopen. Dat ondervond ik nu dus in het echt, ze zaten niet tussen de deur maar in de zaagtafel. Het is en blijft nog steeds: ‘gaat u maar failliet, dan helpen wij u! Was je dan niet verzekerd hoor ik de snuggere onder ons zeggen en denken. Nee, dat was ik niet! Enig idee wat een arbeidsongeschiktsheidsverzekering voor een fossiel met reuma kost? Niet op te brengen dus. Helemaal gelijk hoor, ik ben dat zelf aangegaan en mag op de blaren gaan zitten. Punt. Zo schreef de belastingdienst mij ook vandaag luid en duidelijk. ‘U heeft de afgelopen 5 jaar onder het bestaansminimum geleefd, terwijl u ook uit de ruif van gemeenschapsgeld had kunnen leven. Dat noemen wij “onrechtmatig handelen”, waarvoor wij u natuurlijk op persoonlijke titel gaan aanpakken’.

Ik heb door het bovengenoemde niet ineens begrip voor geweld, zelfmoord, gezinsdrama’s, psychisch dis-balans of doorgedraaide ptss-ers.  (Al hoewel ik met de laatste wel een close dingetje heb). Begrijpen deed ik die dingen nooit maar kon mij wel degelijk een beeld voor ogen halen dat mensen geen andere uitweg meer zagen. Saskia en ik hebben allebei, extern, met de opgesomde zaken te maken gehad, zowel samen als individueel en helaas meerdere keren. Het is soms onvermijdelijk om ook te proeven van dingen die een ander tot zo’n daad kan aanzetten. Het is aan de persoon zelf of hij of zij die grens kan ombuigen of “over the edge” gaat.

Glad ijs? Jazeker, als ik zou schrijven dat mijn nuchtere, rationele en gedoseerde gewenste gedachten niet op een lijn zaten. Want dat zitten ze namelijk niet. Even helemaal niet. Dat wil niet zeggen dat er iets opborrelt wat een storm zal veroorzaken. Verre van dat, dat gaat echt niet gebeuren. Ik zal mij er nooit toe laten verleiden iets te doen wat in de verste verte lijkt op het eerder genoemde. Het is alleen verdomde lastig om die omgebogen grens toch niet op een subtiele manier over het randje te duwen. Net even dat zetje te geven waardoor het onheil diegene toebedeeld wordt die het toekomen. Dat kan ik namelijk ook weer niet. Ik zal altijd, tegen beter weten in, hen de hand reiken ook al zouden zij dat andersom never nooit doen. Kijk maar naar hetgeen er nu allemaal gebeurd!!

Het allermoeilijkste heb ik het momenteel wel met zaken die ik gewoonweg niet kan benoemen, waar ik niet over kan praten, waar ik niet over mag schrijven, waar ik tot aan het graf over moet zwijgen. Ik voel mij een beetje burgemeester Hendrik Vlug. Jeetje 70 jaar na dato pas in ere hersteld!! Dan heb ik niet eens meer een steen en zijn zij die mij kenden er ook allang niet meer. Hooguit voer voor een nieuwe top 40 hit, “Rianne Rianne, who the fuck is Rianne!!”. Oh, niet bij stil gestaan, die bestaat dan ook niet meer want de gloriedagen van de muzikant zijn dan allang voorbij, voorbij door het downloaden van zijn muziek voordat hij de eerste noot heeft geschreven. Zoals nu al gebeurd, zullen de beste muzikanten te vinden zijn in de donkere steegjes van een stad, de sterren van de hemel spelend, wachtend op een aalmoes.

Een ding staat nu als een paal boven water, het moeten zwijgen blokkeert bijna alles en zal ik hopelijk kunnen omzetten tot een buigzaam iets. Daarnaast gaan wij de aankomende tijd door een heel erg diep dal, we zullen letterlijk door het stof gaan en door het slijk worden gehaald. Het is aan ons hoe daar mee om te gaan maar wat er ook gebeurd, wij zien altijd licht aan het einde van de tunnel.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s