Foxterriër en Hazewind



Opgroeien nabij de kustlijn van Loosduinen had iets magisch, iets extra’s. De duinen, de bunkers, de prachtige meren in het duinwater gebied, bossen, het met doodskoppen afgezette gebied waar ooit een V1 lanceerinrichting had gestaan, maar vooral het strand!  Zo bracht ik de warme dagen al op jonge leeftijd op het strand door. Zittend achter zo’n groot (orange, bruin met groen) windscherm druppelde dan diverse familieleden aan en was het een gezellige boel. In de pubertijd altijd met een grote groep vrienden waarbij de ghettoblaster andere badgasten mateloos ergerden, je moest toch ergens mee indruk maken op meisjes. Je kon toen nog gerust in de avonduren, van wrakhout, een kampvuur maken en waren de nachten zwoel, dan bleef je er slapen. De aanwezigheid van de, destijds, grootste camping van Europa, zorgde er voor dat vrijwel iedere strandtent bij het vallen van de nacht in een discotheek veranderde. Dat waren nog eens leuke tijden.

Als je geluk had kon je ver weg, boven zee, zien hoe een wolkendek ontstond. Een wolkendek dat in korte tijd een dreigende donkere massa werd en in een rap tempo, rollend, jouw kant op kwam. Om je heen zag je vele strandgangers haastig hun spulletjes bij elkaar rapen en zich ijlings  naar het pad tegen de duin op begaven. Zich mengde in de mierenhoop van mensen een veilige heenkomen zochten, alsof er een levensbedreigende tsunami aan kwam. Met een paar mensen bleef je dan achter, wachtende op het komende onheil. Wat nou onheil! Heerlijk die verkoelende grote regendruppels op je, door de zon gebruinde, verhitte lichaam. De zee in, ook zo geweldig als het hard regende, waarbij de bijbehorende wind zorgde voor een fantastische golfslag. Het enigste wat even minder was, was dat je kleding en handdoek doorweekt waren. Een heerlijk vooruitzicht op een warme douche thuis! En één enkele keer gebeurde het dat de bui binnen een uur was overgetrokken. Ons achterlatend op een leeg strand, “bakken maar!!”

Reeds op de eerste dag van twee grote aaneengesloten militaire oefeningen, van ieder één week, begon de dag ook zo. Het was de bedoeling dat een verdedigingslinie werd ingericht waarbij ik en mijn maatjes ons moesten ingraven. De zogenaamde schuttersputjes. Reeds in het pantservoertuig druppelde er al water in je nek en over je uitrusting. Je zag niets, je hoorde en voelde alleen dat het daarbuiten niet best was. Toen wij uitstapten bleek dat de weergoden het op ons hadden gemunt. Binnen no time waren wij tot op het wollen ondergoed doorweekt. De eerste uren leken wij net Duitsers op het strand, door het wegspoelen van de zandgrond kwam je niet verder dan een kuil. Uiteindelijk stopte de regen en werd de kuil toch nog een putje. Maar de weergoden hadden nog wat in petto. Toen de regen was verdwenen stak er een ijzige wind op. Werkelijk alles wat je maar bezat was doorweekt en langzaamaan nam de kou bezit van je lichaam. Sta je daar, tot aan je knieën in het water, in je schuttersputje letterlijk in de put te wezen. 19 jaar oud, tussen honderden mannen, helemaal alleen (geen warme verpleegkundige om tegenaan te kruipen), nog twee weken te gaan, geen warme douche in zicht. Laat maar, mijn leven was voorbij. Binnen één week bereikte de thermometer -21•. 

Nog geen twee maanden later hadden wij een soortgelijke oefening in Duitsland. Het weer en de omstandigheden waren twee keer zo slecht. Bij ons geen spoortje ongemak en alleen maar een kameraadschap van heb ik jou daar. Wij maakten zoveel indruk op een hoge officier dat er voor ons, op de laatste dag, een fantastische beloning klaar stond. (Helaas geen douche 😃). Het leger heeft letterlijk van mij geen man kunnen maken, het leren vermannen echter wel!

Donkere wolken, naderend onheil, ontbering of welke tegenslag dan ook. Ik heb geleerd hier op mijn eigen manier mee om te gaan. Soms lijkt het op weglopen, lijkt het op struisvogel gedrag of dat het mij niet raakt. Dat is niet zo, het is een overlevingsmechanisme die deels is aangeleerd en deels de aard van het beestje is. Je kunt blazen tegen donkere wolken wat je wilt, er voor weglopen, komen doen ze toch dus maak er iets moois van en neem daarna een warme douche! En wat zijn nou tegenslagen? Ik kijk alleen maar naar al het moois wat ik wel heb, mijn vrouw, kinderen, familie en vrienden en dan is daar plotsklaps weer die zon!! De beloning is er altijd, zolang je maar om je heen blijft kijken.

4 gedachtes over “Foxterriër en Hazewind

  1. Hè topper

    Wat heb je een goed verhaal geschreven heel herkenbaar ook ik ben opgegroeid bij het strand mooie tijden beleeft ook daar na dienst plicht ook weer mooie herinneringen geleerd af te zien en met alkaar weer doorgaan.

    Gr Chantal

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s