Pieken en dalen


“Ik probeerde mij te verstoppen onder het beddengoed, werd gekweld en mijn hart verscheurd, ik koos er voor om naar het silhouet te zwaaien”. 

Afgelopen nacht was Daniël om 03:30 klaarwakker. Toen ik een uurtje later naar beneden liep was Saskia druk bezig met het maken van macaroni!! Dat was het laatste wat nog geregeld moest worden, wij wisten immers niet hoe laat wij terug zouden zijn uit het ziekenhuis. 

Dit keer maar verstandig met de trein naar Gouda. Daar aangekomen snel nog even twee sigaretten gerookt want ik had het vermoeden dat de volgende mogelijkheid lang op zich zou laten wachten. Afgelopen zaterdag had ik bij het plaatselijke ambachtelijke sigarenboertje nog een rolautomaatje kunnen scoren. Hiermee kan je shaggies met één hand draaien. 

‘Goedemorgen meneer’ zei de receptioniste. ‘Mevrouw, zij is een mevrouw’ zegt Saskia er direct achteraan. Een lieve gastvrouw loodste ons door het prachtige ziekenhuis naar de afdeling. Aldaar had ik een mooie kamer met drie bedden voor mij alleen, dat scheelde weer wat teks en uitleg. ‘Ik heb nog nooit zoiemand ontmoet, vind je het erg al ik je van alles vraag?’ vroeg verpleegkundige Els. In plaats van een saaie intake hadden wij een lang en open gesprek over mijn transitie. Rond twaalf uur kreeg Saskia een kop tomatensoep aangeboden door een dame van de catering. Zij adviseerde de soep te nuttigen in de aangrenzende wachtkamer, met luxe stoelen, banken en een grote leestafel. (Onze Els had al tussen neus en lippen verteld dat dit het enigste nadeel was van deze kamer, je lag redelijk te kijk voor de wachtende in deze wachtkamer). Ik hoorde Saskia hele gesprekken voeren met de wachtenden in de wachtkamer. Zij sprak aan een stuk door over “haar vrouw” hier en “haar vrouw” daar. Wie Saskia kent weet dat zij binnen één seconden aan de klep gaat met wildvreemden en dan lief en leed deelt. 

Het was tijd om in zo’n afgrijselijke ziekenhuis smoking te worden gehesen. Zo’n onding die van achteren niet is te sluiten en iedereen een blik gaf op mijn pikante lingerie. Lees: slip van de A.C.-tion. (Waarna Saskia nog even bij in bed kroop, zij was heel moe van de korte nacht en zeg nou zelf, die aanblik van mij was natuurlijk ook onweerstaanbaar!!). Tijd voor de O.K.  Tijd om afscheid te nemen van Saskia. Traantjes liepen langs haar gezicht, ik kreeg een dikke kus en door het felle tegenlicht vervaagde zij tot een silhouet. Ik kwam in de wachtkamer uit waar Els vakkundig het bed een kwartslag draaide. Ik zag duizend-en-één ogen naar mij kijken. Ogen van de wachtende in de wachtkamer, waartegen Saskia even daarvoor zo enthousiast over “haar vrouw” had gesproken. Heel even wilde ik wegduiken maar wilde mijn vrouw, het prachtige silhouet, niet uit het oog verliezen. Daarna werd ik een lange gang ingereden, keek naar de lampen aan het plafond en kletste wat met Els. Ik voel mij altijd zo ongemakkelijk, ongemakkelijk als je met zo’n bed door de gangen van een ziekenhuis word gereden. Al die blikken van ziekenhuis bezoekers. Blikken die zich afvragen wat je mankeert, blikken van bezorgdheid. (Je gaat natuurlijk niet lachen aks er een patiënt voorbij komt). 

‘Plaats mevrouw………, kijkt nog even goed op het bordje dat aan mijn voeteneind hangt ……….., plaats mevrouw maar op 7.  Ik was een “spoedje” voor het verplegend personeel op deze afdeling, waar de laatste voorbereidingen werden getroffen. Els praatte, buiten mijn bereik, een verpleegkundige bij, die op haar beurt aan mijn bed bleef staan tot dat ik de O.K. werd binnen gereden. Zij nam het van mij over, over zodat ik niet keer op keer hoefde uit te leggen dat ik toch echt een mevrouw was, want in die paar minuten kwamen er wat mensen aan mijn bed zeg!! Ik vraag mij af wat zij over mij zeggen als ik daar op die plank, onder narcose, lig. Ze zouden toch niet…….? Nee, dat geloof ik niet!

‘Wakker? Bent u wakker mevrouw Volkering?’  Ja hoor en ik voel mij prima!  ‘Wat heeft u veel voornamen!  Fijn dat u die zelf allemaal mocht kiezen, heerlijk zeker, zo’n nieuwe start?’ Dit zei een lieve verpleegkundige die goed op de hoogte bleek te zijn. Dat was even fijn wakker worden. Oké, toen kwam ook het besef waar ik eigenlijk voor kwam en moest er snel een emmer morfine in mij worden gegoten! Net zoals ik heen ging, ging ik ook terug. Nu voelde ik mij niet ongemakkelijk, ik was blij dat ik in een bed lag. Daar was mijn meisje weer, er was eindelijk koffie en eten. Het heeft nog tot 18:30 uur geduurd tot dat ik weer een peukkie op kon steken! Dag ziekenhuis, tot donderdag, dan word er en spalk aangemeten. 

Thuis gingen wij weer over tot de orde van de dag. Het duurde nog een poosje voordat de rust was teruggekeerd en Saskia en ik alleen op de bank zaten. We keken elkaar aan, kuste elkaar en de omhelzing duurden uren. We keken terug op een geslaagde dag. Een hele fijne dag. 

Hoeze hoge pieken en diepe dalen? Ongelooflijk hoe verschillend de dagen verlopen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s