Paaien


Zo, dat doet een mens goed, even een frisse neus halen. Ik kan mij echt niet herinneren wanneer ik voor het laatst, vrijwillig, om 05:30 uur de deur achter mij dicht trok om te gaan wandelen. De drang was vanochtend zo groot dat de hindernissen bijna moeiteloos overwonnen konden worden. Hindernissen omdat ik niemand wilde wekken door mijn grillen, want de kledingkast staat op de plek waar Saskia lekker lag te slapen. Dus die optie verviel en kijken in de badkamer of daar nog wat lag ook, dan zou ik Daniël wakker maken. Het enigste wat overbleef zou werkkleding zijn want dat ligt netjes in mijn kantoortje. (Nou ja, netjes). Maar toen kwam het, ik kwam één hand te kort! Shit, de stugge strakke werkbroek kreeg ik niet aan, ja, tot aan mijn knieën en dat zou onze wijkagent niet leuk vinden als er iemand zo op straat zou worden aangetroffen. En onze wijkagent is er eentje hoor, daar wil je geen ruzie mee krijgen (ook niet met zijn zus trouwens, daar rende ik vroeger al hard voor weg).  Ik kom vast nog wel terug op deze geweldige man, maar niet als ik het over kleren aan- en uitdoen heb. Op zoek naar een alternatief, lees: het hele rek met kleding op de grond gooien, vond ik nog een oude trainingsbroek en een aftands t-shirt met ruime mouwen.  Bijna compleet om naar buiten te gaan, op schoeisel na. Gelukkig lagen er nog een paar sandalen met klittenband sluiting in de meterkast. Na even wat spinrag verwijderd te hebben en de bandjes uit de knoop te hebben gehaald ging het prima. Nog een bakkie in een plastic bekertje, telefoon opgeladen en sigaretten in de zak, zo was ik goed voorbereid op een loodzware tocht!

Ik koos er voor de zon tegemoet te lopen in noord-westelijke richting, langs het brede water wat achter ons huis stroomt.  Na een kleine 500 meter kwam het eerste bankje in zicht, daar de koffie opgedronken en een sigaretje gerookt. 600 meter stroomafwaarts kwam ik in een van de tientallen parkjes terecht die Zoetermeer rijk is. De zon kwam op en zocht een geschikt stukje houten omheiningen om dit schouwspel te kunnen bewonderen. De zon zien opkomen, het peukje en dingen op je telefoon ontdekken doodde het eerste uur. Weer een klein stukje verder een plekje aan het meertje opgezocht, dat zat ietsje fijner dan dat houten hekwerk. En toen gebeurde er iets geweldigs. Ik had het eerst niet door omdat het begon in een hoekje, een hoekje aan de andere kant van het meertje. Toen in een andere hoek en niet veel later ook in een aangrenzend slootje. Ik zag plaatselijk het prille riet te keer gaan alsof het werd geteisterd door een orkaan. Dan viel het even stil om hooguit een meter verder weer in alle hevigheid los te barsten. Nou ben ik natuurlijk best wel gek, maar niet zo gek dat ik dacht dat het plaatselijke windhoosjes waren. Eerst een klein streepje, dat op haar beurt voor een lichte glooiing van het water zorgde en langzaam uit het water rees. Het deed mij denken aan “das boot” en zag benkbeeldig CNN al in het tegenlicht van de zon komen aanrijden. Het was een grote rugvin! In water dat spiegelde en deels nog de gloed van de opkomende zon droeg. Het was de rugvin van een enorme karper, die door zijn hom werd getorpedeerd. Hij maakte een boeggolf alsof hij indruk wilde maken, alsof hij de Titanic was.  Wauw, het is paaitijd voor de karpers! Ruim 2 uur lang heb ik kunnen genieten van dit schouwspel en ben er zeker van dat er heel wat kuit is verschoten.  


Ik was blij dat de zonnestralen krachtiger werden en de schaapjeswolken boven de schapenweide verdwenen. Ik had wel wat hindernissen overwonnen maar die waren nou niet echt bestand tegen de temperaturen en de dauw in de vroege ochtenduren. Ook de door mij vergeten mitella deed mijn hand mij er aan herinneren er ook nog te zijn.  Toen klonk er boven mij tok tok tok, ‘binnen’ zei ik en van de schrik vloog er een prachte bonte specht weg in noord westelijke richting. Ik volgde het tegenovergestelde pad. 

‘Goedemorgen Rianne, even het vuil buiten gezet? Kijk je wel uit met je hand!’ Zei onze buuf. ‘Tuurlijk, het was maar een licht zakje’. Nou, ik ging anders met een loodzware rugzak naar buiten maar kwam door al dat moois weer herboren terug!!

Een gedachte over “Paaien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s