It was my job and stay out of control


Tot nu toe gaat nagenoeg iedere blog langs redactrice Saskia voordat deze geplaatst word. Meestal gaat het dan om de d-tjes en de t-tjes en soms een hele kleine correctie, iets verwijderen omdat ik er iets staat wat niet door de beugel kan of iets toevoegen omdat het niet duidelijk over komt. Maar ik maak helemaal zelf uit of er wel of niet word geplaatst. Het is één keer gebeurd dat een blog in zijn geheel is verwijderd, die kon achteraf echt niet. Nagenoeg is dus niet altijd. Dat komt voornamelijk voor als ik buiten de standaard uren schrijf, zoals nu, om 03:46 uur. Ik had er om 03:00 uur al 7 uur slaap opzitten. 

Na het ongeval van afgelopen woensdag loopt het, zachtjes uitgedrukt, niet lekker. Het gaat een kant op die niet goed voelt en niet goed is. Het kost ontzettend veel moeite om grip te houden op de situatie en op mijzelf. Er gebeuren zoveel bizarre dingen dat er in mijn koppie ook bizarre dingen omgaan, deels de aard van het beestje en deels de reactie op de hormonen. Er is geen ruimte om af te remmen of ruimte om dingen even te laten voot wat het is. Bijna geen ruimte om te evalueren en te hergroeperen. Het komt er eigenlijk op neer dat vele kleine sluipmoordenaartjes zich verenigd hebben en de climax onvermijdelijk zijn doel gaat bereiken. Een falend gevoel maakt mij een masochist, al 24 uur geen pijnstillers meer terwijl het bijna ondraaglijk is. Wat is er ondraaglijk dan, de pijn, of de onmacht van het niets kunnen doen? Gisteravond wilde Saskia zo graag bbq-en dat ik daar alles voor over had om dat voor haar te doen. Dat bleek zo grensoverschrijdend, kon het, maar de pijn die het opleverde kon ik niet met een borrel weg krijgen. Weg van die plek, weg alles uit mijn hoofd, gewoon even weg van alles en iedereen, dat wilde ik. Met als gevolg dat ik nu ’s nachts aan het spoken ben en Saskia een klote avond heb bezorgd. Dat laatste doet wel het meeste zeer, zij verdient juist het mooiste. 

Ooit ben ik volledig “out of control” geweest. Het heeft mij indirect het mooiste in mijn leven opgeleverd. Het zal mij toch niet gaan gebeuren dat een 2e keer alles teniet zal doen? Dacht het zelf van niet, daar steek ik wel een hele dikke stok tussen. Die kracht en lef had ik toen niet, ook al was er niets meer over, wat nu wel anders is. Gatverdamme, wat een rot gevoel! Nog twee nachtjes slapen en dan gaan ze proberen nog wat van mijn hand te maken. Het bleek gisteren minder rooskleurig dan het leek, ook al kon ik dat zelf ook wel bedenken. Ik zag en voelde direct al dat het foute boel was. Bij aankomst in het ziekenhuis werd ook direct gezegd dat er geopereerd moest worden. Dat dit niet is gedaan heeft vast met de enorme zwelling te maken en het feit, denk ik, dat de trauma arts zijn eigen handen meer dan vol had. Het telefoontje van gisterochtend klonk alleen niet echt hoopvol. ‘It was my job, I loved it and now it kills me!’ Voor heel even zie ik in mijzelf een stukje terug van iemand die al lang dood en begraven is, dat ik niet wil zien, ‘dag vogels, dag bloemen, dag …..’ Ik ga maar even een frisse neus halen!


5 gedachtes over “It was my job and stay out of control

  1. Joh, wat een verhaal. Laat het niet gebeuren hoor, blijf je zelf en heb voor als nog vertrouwen in de medici. Ik duim voor je dat het allemaal toch weer goed gaat komen. Eerst maar een vriedschappelijk hug.

    Liked by 1 persoon

    • Hoi Marion, de trauma chirurg gaat extra zijn best doen dus er is nog hoop. Alleen tikt de tijd door. En niet kunnen werken betekend ook geen brood op de plank. Morgen weet ik gelukkig meer!💋

      Like

  2. Ik was op vakantie. Moest je even bijlezen. Pas je goed op jezelf? Ik herken de ‘dramaqueen’ van de hormonen wel geloof ik. Koppie er bij, rust nemen en wat perspectief houden. Toch? Hoop echt dat alles snel weer op zijn pootjes terecht komt. Ik denk aan je.

    Like

    • Hoi Sandra. Hihi, stukje dramaqueen lijkt het zeker. Het was ook een ontzettend waardeloze week vanaf 4 mei. Morgen gaan ze opereren en hopelijk wat beter nieuws voor mijn hand. Anders geen brood op de plank! Ik kan gelukkig best veel aan maar er zijn grenzen en de hormonen laten dat extra goed voelen😥. Dank je wel voor de lieve ondersteunende woorden!!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s