Net echt


Mijn God, het zal je maar gebeuren, niet de vader zijn van je eigen kind! Ik heb zo te doen met dj Mattie, wat moet hij zich enorm belazerd voelen. Eerst de pijn dat zwanger worden maar niet lukte, toen de euforie en nu dit. De stap van het uit elkaar gaan is dan ook de enigste juiste stap. Uit de verhalen in de media maak ik op dat zijn vriendin geen vrede had met het uitstel naar een zwangerschap. Zij moet haast wel hebben geweten waar het medische probleem lag en daarom haar heil bij een ander zocht. Ik snap dat wel, alleen dat zij dit niet direct deelde met haar geliefde niet. Dat zou ook niet makkelijk zijn geweest maar had, mits hun liefde goed zat, misschien nog een mooi randje kunnen krijgen. Het blijft koffiedik kijken maar jammer is hun breuk wel. 

“Niet de vader zijn van je eigen kind”. Is dat dan zo erg? Wel als je voor is gehouden dat je dat bent en er later pas achter komt. Vroeger kon je er nog mee wegkomen maar in de huidige tijd lukt dat niet meer. Vroeg of laat komt het naar boven, goedschiks of kwaadschiks. Er zijn zo veel top pappa’s (en mamma’s) die niet de biologische verwekker zijn. Of je het nu wel of niet weet, de liefde die je al heel snel met je kindje opbouwd kan eigenlijk niet meer stuk. Het is de liefde tussen de ouders die stuk gaat. Het lijkt mij dan ook een enorm dilemma want je houdt zielsveel van je (niet biologische) kindje maar het vertrouwen naar je partner is voorgoed weg. En dan niet te vergeten dat bij een scheiding het kindje op zeker helemaal van je verwijderd zal worden. En het kindje zelf dan? Die kent toch alleen maar één pappa waar het zielsveel van houdt!

Het niet krijgen van kinderen bij een kinderwens is een onbeschrijflijk leed. Je moet samen heel erg sterk in je schoenen staan en ongelooflijk veel van elkaar houden om dat verdiet te kunnen doorstaan. Wij hebben dat van heel dicht bij meegemaakt en het is werkelijk niet te beschrijven hoeveel pijn dat geeft. Ik speek puur uit mijzelf als ik zeg dat het grootste deel van het verdriet, de pijn, de onmacht en de kwelling door de vrouw word geleden. De partner deelt dit door de liefde. Ik zeg dit omdat ik in het mannelijke deel van mijn leven nimmer een diepgaand gesprek heb gehad met een man waarvan de vrouw niet zwanger raakte. Eigenlijk was het verdriet van de man altijd gericht op de pijn van zijn partner en de onmacht van hemzelf. Daar komt ook nog eens bij dat mannen het zo ie zo al een heel moeilijk onderwerp vinden. Zeker als het aan hun productie ligt. Een man praat pas over baby’s of luiers als hij daadwerkelijk pappa is geworden. Berg je dan maar want dan zijn zij net zo erg als een vrouw!


Als ik weer even terug ga naar de vriendin van dj Mattie, dan denk ik dat zij toch van veel vrouwen begrip krijgt. Niet over het feit hoe zij het heeft gedaan en heeft aangepakt maar meer de herkenning van de onhoudbare drang naar een zwangerschap. Vrouwen met rammelende eierstokken kunnen echt ongeleide projectielen zijn die zich door niets laten stoppen en alle realiteitszin verliezen. Ik snap het ook heel goed wat zij gedaan heeft. Ik snap eigenlijk beide! Zou ik het ook zo gedaan hebben als het had gekund? Misschien wel! Saskia vroeg mij laatst of ik niet zwanger had willen zijn. Ja, dat had ik wel mee willen maken. Dat had ik voor het gebruik van de hormonen echt nooit gezegd, never! Maar nu mijn hormoonspiegel zo vervrouwelijkt wel. Het is echt raar dat je zoiets nu zo goed kunt aanvoelen, dingen aanvoelen die een biologische vrouw voelt. Echt waar, eerst deed haar gedrag en stemming mij wijzen op een naderende periodiek, nu voel ik het en veranderd ook mijn stemming. Ik eet ineens chocola. 

Tsja, en dan kom ik op het punt waar ik het in “opa” ook al over had, de rammelende eierstokken bij Saskia. Ik snap het, ik voel het en word verscheurd door realiteitszin en angst om zelf zo’n ongeleid projectiel te worden. Het is zo maf om in 4 maanden tijd al je principes en nuchtere testosteronbom emoties te zien verdwijnen. Ik zou bijna geneigd zijn om naar de prenatal te fietsen om een rammelaar te kopen. Dan kan ik met Saskia mee rammelen. Ik had nooit gedacht ooit in mijn leven voor een lesbisch vraagstuk te staan. Want hoe pak je dit nu aan? Ja, je leest het echt allemaal goed hoor en mocht het zo zijn, dan is het voor mij niet “net echt” maar echt!

2 gedachtes over “Net echt

  1. Ohh, het zijn dus de hormonen en de maandelijkse periode die mij zo neerslachtig maken.
    Bij mijn vrouw Tina kon ik dit aanvoelen.
    Ik zit nu 6 maanden aan de hormonen en begon mij de laatste 2 wel iets af te vragen.
    Maar dit stuk verklaard misschien wel een hoop.

    Liefs,
    Inge

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s