fingerspitzengefühl



Wie mijn “Its my job, and I love it” en “Opa” heeft gelezen zal begrijpen dat vandaag echt de laatste druppel was! Nou is het vandaag al een speciale dag. Ik leef op 4 mei naar de dodenherdenking toe en wil echt op tijd thuis zijn om de Nederlandse vlag op de juiste tijden, half stok, te hijsen en te strijken. De 2 minuten stilte zijn mij heilig en daar komt geen speld tussen! 

De dag begon al vroeg en slecht. Ik had vannacht geen oog dichtgedaan door nachtmerries en de hoestbuien van Saskia. Nu wilde ik perse naar het ontbijt bij Sigma dat om 07:00 uur begon, dus vroeg uit de veren.  Daarnaast wilde ik ook niet te laat op het werk zijn. Bij Sigma pakte ik de spulletjes die ik nodig had en at een broodje gebakken ei. Wat doe ik hier, buiten materialen halen? Dat had ik hier nog nooit gevoeld! Ik ken deze mensen al vele jaren en het contact is altijd perfect geweest. Ben ik dan zo veranderd? ik wist niet hoe snel ik weg moest komen. 

Gisteren was ik begonnen met de restauratie van de andere hoek in de erker van het rijksmonument. Exact zo’n mooie hoek als de foto’s in “its my job”. Ik had daar zo’n enorme zin in, eindelijk was deze hoek zover om van lijstwerk te worden voorzien. Heerlijk in de buitenlucht mijn mobiele werkplaatsje ingericht en het fraai geschaafde hout netje klaar gezet om verder te behandelen. Het eerste stukje verstek zaagde ik contra, dus verkeerd. Dat gebeurd mij wel vaker, ben denk ik een beetje verstek-blind😄. Toen even later weer, gelukkig een klein stukje, mis ging raakte ik heel even de draad kwijt en geleide een stukje hout gedachteloos door de zaagtafel. Daarna loop ik van het achterplaatsje naar de voorkant, klim op de steiger naar boven en kijk of het past. Maar nu ik halverwege deze gang was voelde ik een warm stroom langs mijn hand lopen, ik zou toch niet……….. Nee, er was niets te zien maar ik had achteraf beter naar dit signaal moeten luisteren. Vlak voor het middaguur had ik 80% van het, uit 18 delen bestaande, lijstwerk klaar voor plaatsing, in een strak verstek gezaagd. Slecht een piep klein hoekje, met het blote oog en voor een leek totaal onzichtbaar, beviel mij niet. ‘Dat doe ik wel na de lunch’ zei ik tegen mijzelf. Ook al ben ik een zelfstandige, de 30 minuten die ik mijzelf daarvoor gun, blijven doorgaans ook precies een half uur. (Maar deze lunch was ook al anders, mijn vaste inhoud in mijn tas was niet standaard want vanochtend vroeg kneep ik al 2 eieren stuk. Dus maar 1 in plaats van 3). Dus eerder als normaal klom ik de steiger op, haalde het stukje lijstwerk los waar ik mij aan irriteerde en ging de gang door naar het achterplaatsje. Stelde het zaagblad en de geleider in, in luttele seconden klonk het hoge, mooi snerpend, geluid van de zaagtafel in de kleine binnenplaats. Zachtjes en behoedzaam haalde ik het stukje lijst langs het zaagblad. Nee, nog niet tevreden!  Dan maar uit de vrije hand! Zaagblad ietsje hoger, iets meer toeren, goed vasthouden en gaan met die banaan…………………..KNAL……………….., een enorme knal en het stukje lijst? Dat was in geen velde of wegen meer te zien! Hè, bloed! Geen pijn! Even tellen, 1 tot en met 10, ze zitten er allemaal nog aan! Uh, die wijsvinger aan mijn rechterhand staat in een stand die ik nog niet eerder had gezien, een stand die je zo kan gebruiken in een horrorfilm. Oei, toch een beetje auw! Waar komt dat bloed dan vandaan? Onder de koude kraan zag ik dat er een hap vel uit mijn middenvinger was verdwenen. Inmiddels was ook de eigenaar van het pand op het ongebruikelijke taalgebruik van mij afgekomen. Hij verrichtte heel rustig de noodzakelijke eerste professionele  hulp (pleister plakken) waarna ik ZELF naar de EHBO van het Groene Hart reed. 

Pppfff, ik ben echt mevrouw Volkering hoor. De standaard verwarring met mijn legitimatie. ‘Ik kom hier voor iets anders hoor!’  (Later kwam deze schat nog even een langs voor een babbeltje want ik was toch wel interessant). Klokslag 15:29 (uit what’sapp) was Saskia ook in het ziekenhuis. En nu komt het, de behandelende arts zegt: ‘wat fijn dat uw dochter zo snel bij u kan zijn!!!’ 

Mensen, ik heb het gehad vandaag!!!

P.s.  Uiteindelijk waren wij nog net op tijd om de vlag te hijsen en rustig de dodenherdenking te volgen en met diepe respect 2 minuten stil te zijn!

2 gedachtes over “fingerspitzengefühl

  1. Ja Rianne, het is ook niet de bedoeling dat je zo letterlijk aan het programma ‘zij houden Nederland in leven’ mee gaat werken. Maar dit is wel heel vervelend voor je. Kan je nu ook niet werken. Heel heftig voor een ZZP-er. Wens je een spoedig herstel. …… het programma ‘zij houden Nederland in leven’ kan ik jammer genoeg niet bij uitzending gemist zien, er zit een geografische beperking op. Jammer, jammer.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s