Mond vol tanden 1


Onze Sebastiaan van 8 jaar is een heel pienter, lief, speciaal en apart mannetje. Hij is buitengewoon gedreven  bezig met mijn proces en voor hem ben ik niets meer dan mama Rianne, of soms heel amicaal gewoon Rianne. Dat amicale gaan wij een beetje bijschaven want dat ondermijnt het gezag :).  Ach, het klinkt wel heel erg lief uit zo’n mondje maar hij begint het nu ook naar zijn gewone mama te doen. Zo riep hij onlangs in het Archeon; ‘he Saskia, kom eens hier!’. Dat gaan wij toch even de kop indrukken. Zoals jullie wellicht in zijn interview op televisie gaan zien, noemt hij Saskia zijn gewone mama en mij mama Rianne. En daar is hij volhardend in!! Hij heeft het er best wel moeilijk mee als mensen mij, in zijn bijzijn, papa noemen.  Dat laat hij soms direct weten. Als hem bijvoorbeeld word gezegd: ‘vraag maar aan je papa’, zegt hij direct er achter aan: ‘dat zal ik aan MAMA Rianne vragen’, met de klemtoon op mama!  Dit doet hij niet bij zijn oudere broer en zus, dat snap hij wonderbaarlijk heel erg goed. Ook komt hij er later bij ons op terug, onder het eten bijvoorbeeld. Hij vind het oprecht heel vervelend dat het gebeurd en wij vertellen dan dat het niet voor iedereen zo makkelijk is als voor hem. En dat mensen nu eenmaal niet zo makkelijk schakelen als je voor de één papa blijft en voor de ander mama.

Eergisteren kwam hij thuis van het buitenspelen en gooide hij uit het niets een wel hele moeilijke vraag op tafel. ‘ik wil net als jij mijn naam laten veranderen, want die klopt niet meer!’  ‘Wat bedoel je?’, vroeg ik. ‘Nou, Rianne! (daar is ie weer), weet je?…… ik heet toch Sebastiaan Justin R-o-b-e-r-t-o?’. En dat laatste woord kwam echt letterlijk letter voor letter uit zijn mond. ‘Dus moeten wij dat even gaan veranderen! Ik vind het zelf niet zo heel erg…………. maar voor jou………….., voor jou is het helemaal niet leuk, nu word je nog steeds, door mij, herinnerd aan je oude naam!’. Uh……………. lees mond vol tanden. Ik had op dat moment echt zin om in huilen uit te barsten maar kon mij gelukkig op de been houden. Ik heb hem uitgelegd dat toen hij werd geboren dit echt uit liefde was tussen zijn gewone mama en ik. En ik was toen nog gewoon een papa die het een hele eer vond dat hij die naam voor altijd bij zich zou dragen. Dat ik dat nog steeds vind! Tussen de regels door vertelde ik hem ook dat hij een huwelijkscadeautje voor zijn moeder en mij was. Een echte kers op de taart! ‘Dat wist ik al hoor!’, zei hij. En dat met zo’n toontje van: niet van het onderwerp afwijken!

Toen ging de deurbel, er stond een vriendje voor de deur, en weg was Sebastiaan! Het is dat hij daarna uit logeren ging maar ik kan jullie wel vertellen dat hij absoluut geen vrede had met mijn antwoord en er op zeker te weten weer op terug komt! Voor ons dus even stof tot nadenken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s