Kind in de stress


Ik besef mij na een lange nacht dat het tij ineens onverwachts kan keren. Dit stukje  blog had ik gisternacht al geschreven maar durfde het niet te plaatsen. Zo erg vind ik het allemaal!

Als ik dit had kunnen voorzien, nou dan had ik nog wel een jaartje langer nagedacht over mijn transitie. Saskia en ik hebben vele dagen en nachten gesproken over de mogelijke gevolgen voor de kinderen. Wij hadden met elkaar afgesproken dat als maar één van de kinderen schade zou ondervinden of maar enige vorm van stress zou hebben, wij het proces zouden aanpassen dan wel ons genoodzaakt zagen het te stoppen. Collega transgenders en zij die maar enigszins deze gemeenschap een warm hart toedragen, jullie zijn bij deze gewaarschuwd en lezen verder op eigen risico!


En nu, nu het juist zo goed ging, is onze Sebastiaan van 8 jaar in de vlekken geschoten. Zijn euforie van enkele weken geleden is 100% omgeslagen in pure paniek en diepe teleurstellingen. Hij heeft zijn droom en tomeloze inzet niet kunnen bereiken. Enkel en alleen omdat ik zo nodig vrouw wil zijn. Hij had nog zo gehoopt op begrip van school, een stukje extra tijd, ook dat kreeg hij niet, terwijl hij nog zo duidelijk was geweest over zijn thuis situatie. (Het staat nu dus op -2 voor zijn school). Zo lijkt het er op dat mijn transitie zijn school activiteiten gaat beïnvloeden en zullen wij drastische maatregelen moeten nemen. Zelfs zo erg dat ik op het moment van de waarheid geen rok of jurk zal dragen maar gewoon een badjas. Alles zal samenvallen met het tijdstip dat Sebastiaan zal ontwaken. Ontwaken uit zijn diepe slaap. Want hij kan héél lang uitslapen!


Tesamen met zijn klasgenootjes had Sebastiaan 3 dagen gekregen om zijn levenswerk te voltooien. Vol goede moed had hij zich er in gestort maar de gegunde tijd was veel te kort. Ja, gek he, als iedereen dezelfde tijd krijgt voor slechts één ouder terwijl hij er nu toch echt twee heeft! Al weken geleden vertelde hij vol trots dit te gaan doen. Helaas redde hij het niet binnen de tijd en sinds afgelopen week was zijn motivatie en zin helemaal weg. Tegen mij verklapte hij zelfs wat zijn levenswerk had moeten worden en dat hij zich enorm schaamde dat het niet gelukt was. Gelukkig heb ik hem kunnen overtuigen dat het helemaal niet erg is en dat ik toch al andere plannen had voor Moederdag. Zo leek het mij leuker dat hij één van zijn ouders om het jaar extra in het zonnetje gaat zetten. De even jaren Saskia en de oneven ikke. “Maar ik heb wel een mooie tekening met duizend hartjes er op gemaakt, die is dan voor jou!!” vertelde hij voorzichtig en taste mij af of ik daar ook blij mee zou zijn. Nou, toen ik hem dat liet merken zag je de last van zijn schoudertjes glijden. Dus als ik in mijn badjas het ontbijt heb klaargemaakt, zal ik Sebastiaan wekken en samen Saskia in de watten leggen.

Hij had zo graag twee Moederdag cadeautjes willen maken. In plaats van één!

By the way, Daniël kreeg gisteren wel van de crèche twee Moederdag cadeautjes mee!  Die zijn best wel vooruitstrevend want ik ben daar, zoals het hoort, gewoon één van de twee moeders. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s