It’s my job, and I love it!


Het zou echt vreselijk zijn als ik mijn passie niet meer zou kunnen uitvoeren. Ik haal hier zoveel voldoening uit, te veel om allemaal te benoemen. Voorzichtig durf ik wel te zeggen dat ik redelijk goed ben in mijn passie , echt waar. Het enigste waar ik ontzettend van baal is dat je eigenlijk iets doet wat onbetaalbaar is, waardoor er onder aan de streep nooit iets overblijft. Zou ik het tegen een goed (welverdiend) uurloon kunnen doen dan zou mijn gezin niets te kort komen. Helaas werkt het in de praktijk niet zo. Domweg omdat het werk mij zo aan het hart gaat dat ik er veel meer tijd en energie in stop dan vooraf gepland is. Daar komt ook nog eens bij dat mijn werk veelal gebaseerd is op geknoei van een ander dan wel een ernstige vorm van achterstallig onderhoud. Voor mij maakt het niet uit, als ik maar de ruimte krijg om het weer deugdelijk te restaureren. Net als met mijn proces, all the way or nothing!! Hierdoor leven wij nu wel al jaren ver onder de bijstandsnorm. 

Ik ben niet bang dat ik het als vrouw niet zou kunnen. Ik was het immers al, alleen kijk ik er nu anders tegenaan, zo ook de klant. Ik dacht dat de verschijning Rianne opdrachten en opdrachtgevers zou kosten. Niets van dat, als ik nu overal op in zou gaan dan ben ik heel lang onder de pannen!!  Alleen is er maar één grote “maar”!!  Zal een eventuele operatie roet in het in eten gooien? Roet in het eten gooien omdat het herstel van de operatie maanden zal gaan duren en daarvoor geen vangnet aanwezig is. Ik zou hooguit een maand kunnen overleven maar langer ook niet. We hebben ons goed geïnformeerd  maar er is werkelijk geen enkele (sociaal) vangnet voor zo’n situatie!! Zoals ik enkele maanden geleden al schreef. “U moet eerst failliet gaan voordat wij iets doen”. Dus eigenlijk doen zij niets!  Ik mag gaan solliciteren! “Hoe ziet u mijn kansen op de arbeidsmarkt? Als 53 jarige reuma patiënt en transgender?”  Er liggen vast tientallen banen op de loer!

Nu hoor ik menig brein al kraken en mij worden toegeroepen dat ik dan maar niet voor de operatie moet gaan of de hamvraag krijg waarom ik niet verzekerd ben voor dit soort dingen. Het eerste is voor mij niet bespreekbaar. Het is een wezenlijk onderdeel van mijn bestaan en daarbij vind ik ook dat uitstel, afstel betekend. Waarom ik niet verzekerd ben? Heel simpel, in een gezonde toestand was de premie al zo’n €6000,- per jaar. Toen de reuma de kop opstak werd dit ruim het dubbele, waarbij dan ook nog eens zoveel uitsluitingen om de hoek kwamen kijken dat ik hooguit nog een pleister vergoed zou krijgen. 

Ik ben heel trots op mijn werk. Daarom zal ik een paar foto’s, met toelichting plaatsen. Wie weet, brengt het iemand op een idee! Het zou toch zonde zijn alles deze kennis nergens meer voor gebruikt mag worden😥?

 

deze lijst is tot aan de voet onherstelbaar aangetast

 
na het verwijderen van het lijstwerk bleek ook de basis aangetast

 
waarna eerst de basis weer werd hersteld
   
 
daarna nieuw lijstwerk aangebracht. (18 losse onderdelen).
 
 
enkele behandelingen verder staat het klaar om gelakt te worden. (ik weet het, onderin mist nog een stukje).
 

de gehele daklijst van de erker was niet meer te redden

gootlijst en bodem vervangen

En klaar is Kees. Uh, Rianne

Een gedachte over “It’s my job, and I love it!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s