Schop onder de kont


Waar is het toch mis gegaan? Mis gegaan met onze samenleving waarin zoveel trots is verdwenen. We hebben onze trots ingeruild voor zwakte. Want zonder zwakte geen toekomst! ‘Kom op, schouders er onder’, ‘doorgaan, je kan het’, ‘doorzettingsvermogen’, allemaal uit de “Dikke van Dale” geschrapt, lijkt het wel. 

  
Mensen die al 40 jaar van een uitkering leven worden gepamperd en weg gezet als slachtoffer van de samenleving! Jong volwassenen die voor de meest vreemde aandoeningen 100% voor het leven zijn afgekeurd! Mensen die menen werkelijk overal recht op te hebben omdat hun ooit eens iets is aangedaan maar zelf te beroerd zijn om aan te pakken! Mensen die gewoon een “schop onder de kont” nodig hebben maar in plaatst daarvan hun leven helemaal hebben ingericht op het leeg zuigen van onze sociale zekerheid. (Let wel, mensen die met ene schop weer net zo goed kunnen functioneren als jij en ik). We zijn op een punt beland waarin wij dit de normaalste zaak van de wereld vinden. Het is niet normaal, zijn wij dan en masse vergeten wat het gezegde:’zachte heelmeesters maken stinkende wonden’ betekend? Hebben deze heelmeesters gewonnen en zijn wij maar klakkeloos overgegaan tot het zo goed en kwaad mogelijk pappen en nathouden van deze wonden?

Daar staan dan lijnrecht de krachtigen onder ons tegenover. Ik heb onlangs gehandicapte sporters ontmoet die zo ontzetten veel kracht in zich hebben, die enorme bergen hebben verzet. Die door een van buiten komend onheil zijn getroffen die zijn weerga niet kent. En geen schijntje zelfmedelijden te bekennen. Wij kennen mensen die meerdere keren over het randje van de afgrond zijn geduwd en keer op keer weer op eigen kracht opstaan. Die uit elke tegenslag een leermoment halen en het hoofd niet laten zakken.  En geen schijntje zelfmedelijden te bekennen. Mensen die voor het geluk gaan en alleen dat aanpakken wat hun word aangereikt. Zij zeiken niet om meer, meer, meer, terwijl zij stilletjes toch door een hel gaan. En geen schijntje zelfmedelijden te bekennen. 

Was het niet ooit zo dat wij voldoening haalden uit het ondersteunen van mensen door ze weer in het zadel te helpen. Waren wij niet trots als door jouw hulp net dat mooie zetjes was gegeven om de ander weer volwaardig te laten zijn? Was jezelf niet trots als je in je eentje bergen had verzet? Nu word je bijna voor gek versleten als je wilskracht toont of als je probeert er zelfstandig uit te komen. Laat staan dat je voor vol word gehouden als je maar om een fractie vraagt. Dan nog zo iets, kinderen! Wij hebben zeker te weten geen standaard leven, verre van dat. Onze kids zijn anders wel gelukkig en voldoen uitstekend. Nu treffen wij het dat onze jongste wat expressiever is dan de rest maar zeker niet een probleem geval is. Nou, Saskia heeft zeggen en schrijven één keer ppfff gezegd of de poppen zijn aan het dansen. Uit het niets worden de meest uiteenlopende aandoeningen voorgeschoteld en als klap op de vuurpijl de financiële voordelen die je daarbij krijgt!! Welkom bij de groep zou je bijna denken. 

“Jij bent toch ook een Libanon veteraan, en hebt een klote leven gehad?” Daarmee doelende op de mega claim die bij defensie is neergelegd! Weet je, ik zou best ver komen als ik mee zou claimen. Want er valt na enig spitwerk best wel wat op deze periode te schuiven. (Ik zat tenslotte in een lichting die echt een oorlog van dichtbij meemaakte). Maar ik heb geen klote leven gehad, ik heb klote perioden meegemaakt en dat is heel wat anders. Ik zou mij mijn ogen uit de kop schamen als ik op het leed van echt getraumatiseerde maten zou meeliften. Daarnaast zou ik mijn eigen glazen ingooien want dan zal op zeker ook mijn transitie naar ptss worden getrokken en dat is 100% niet waar. Dan maar geen tonnen op onze bankrekening 😃. 

Nu verlaten miljoenen mensen huis en haard bij ieder conflict of een afgrijselijke oorlog. Heel begrijpelijk overigens! Ook de hulp die hun word geboden trek ik niet in twijfel, dat zijn wij die mensen gewoon verplicht te geven. Maar het over grote deel gaat niet meer terug. Terug om het vaderland weer op te bouwen. In plaats daarvan blijven wij ze een worst voorhouden dat het hier veel beter is en onze sociale voorzieningen onbeperkt en eindeloos beschikbaar zijn. Ondertussen blijft het gros aan de onderkant van de samenleving en dat generaties lang! Dat was hun niet toebedeeld als wij ze hadden aangespoord of aansporen het eigen land weer op te bouwen. Is het niet beter om ze te laten zien hoe onze ouders, opa’s en oma’s ons land weer hebben opgebouwd!!  Dat zij dit ook kunnen bereiken. (En het zijn juist die opbouwers die nu massaal in de kou worden gezet! En waarom, omdat zij uit een generatie komen die de eerste alinea hoog in het vaandel hebben).

Ik ben trots op onze sociale voorzieningen en die moeten wij tot op het bot verdedigen, maar wel gebruiken voor diegene die tijdelijk een vangnet nodig hebben en gebruiken om dat nodige stukje aan te reiken dat mensen weer in het zadel helpt. En ja, zij die hier hun leven lang echt op zijn aangewezen, moeten dat zonder meer krijgen. 

Een gedachte over “Schop onder de kont

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s