Hormoon met een lach en een traan


  

Door omstandigheden mijnerzijds werd de vervolg afspraak bij de endocrinoloog steeds verzet. Daarom werd een telefonisch consult afgesproken.  Toen de grote dag was aangebroken zat ik door het slechte weer thuis en in afwachting van het telefoontje, met Daniël kinderliedjes te luister op mijn smartfone. Toen ik heel even koffie pakte zat hij heel ijverig op het beeldscherm te tikken en heb hem verteld dat ik dat niet zo leuk vind. Nou is gebeld worden tussen 12:00 uur en 18:00 nogal zenuwslopend maar dat het verlossende telefoontje helemaal niet kwam was ronduit balen. Het gekke was wel dat ik twee anonieme oproepen had gemist! Ik zat toen zeker op de wc of zo. De volgende ochtend belde ik gelijk het ziekenhuis en hoorde van de verpleegkundige dat ik wel degelijk gebeld ben maar niet bereikbaar was?? Zij zou mij zo weer terug bellen voor een nieuwe afspraak en tot mijn verbazing zag ik enige minuten later een gemiste oproep verschijnen. En dat terwijl de telefoon voor mij lag!!  Om een lang verhaal kort te maken, Daniël had toch heel even met mijn telefoon gespeeld. Nou, het heeft veel tijd en frustratie gekost voordat ik doorhad wat de functie van het maantje op mijn beeldscherm was. (Weer een bewijs dat de hormonen aanslaan). 

  

Gisteren moesten Saskia en ik langs vaste klanten. Het zijn twee hele lieve senioren met een heel warm hart waar je in de loop der jaren best een band mee opbouwd. Ik had ze de afgelopen maanden al een paar keer, werk gerelateerd, gezien en gesproken maar ik hield gepaste afstand om maar iets over mijn proces te vertellen. Tot gisteren dan, want ik wilde de televisie voor zijn. Het voelde goed om het te vertellen. Eigenlijk verliep mijn deel van de openbaring heel goed tot dat de mannelijke kant van het stel heel emotioneel werd. Hij vertelde dat hij, in de jaren 80, een collega had die ook verder wilde leven als vrouw. Hij vertelde ons over de gesprekken die hij met “haar” voerde en hoe moeilijk “zij” het had met de vooroordelen van “haar” zeer christelijke familie. Een familie die bij heeft gedragen aan de dood van zijn gewaardeerde collega…………………….. Hij had het er nog moeilijk mee. Deze familie leed vooral aan imago schade. De schande in de kerkgemeenschap, de familie, de vrienden en vooral de uitstraling naar de buitenwereld was voor hun ondraaglijk. “Hun” leven was totaal verwoest! Maar goed, het waren de jaren 80 en dan ook nog eens in een zeer christelijke familie. Dat zou heden te dagen ondenkbaar zijn, toch?? En zeker niet in een moderne familie waar de tijd niet heeft stil gestaan!

 Wij gaven de lieve mensen alle ruimte om vragen te stellen en vooral de tijd om het verlies van de collega, opnieuw, een plekje te geven. Toen de rust was wedergekeerd trilde mijn telefoon ongeduldig in mijn zak. Een ontkend nummer? Oh shit, was ik bijna mij bel afspraak met de specialist vergeten. Alles was op en top in orde. De hormoon spiegel was perfect en de gecontroleerde organen waren in uitstekende conditie. Toen ik in het kort vertelde hoe het met mij ging deelde hij mij mee dat ik ergens in augustus maar een volgende test moest doen! Oh ja, hij was heel erg in zijn nopjes toen ik vertelde dat het stoppen met roken traject van start is gegaan. Dit is namelijk de zwaarste opgave tot nu toe.  Pppfff, het gaat de goede kant op!!

Weet je, nog even terug komende op die familie, het is de toon die de muziek maakt. Spreek je in een hele negatieve toon over een persoon waar je het niet eens mee bent of denk dat alle leed jou toebedeeld is, dan zal je bijna altijd gehoor krijgen. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s