I am Sailing (1)


  
In tegenstelling tot Saskia heb ik helemaal niets met watersport. De keren dat ik het ruime sop heb gekozen zijn op één vuist te tellen, nul keer dus. Ik word al zeeziek achter de computer als ik er maar aan denk. Ook heb ik ben ik bang voor wat er zich allemaal “kan” bevinden onder die donkere zeespiegel. Jaren geleden vroeg een opdrachtgever mij zijn vakantiewoning in Goingarijp te schilderen. Het is dat ik mijn gezin mee mocht nemen dat ik de opdracht aanvaarde 😜. En zodoende bivakkeerden wij een poosje aan de Friese Meren. Goh, wat waren Saskia en de kids in hun sas. Ik moet toegeven dat een nachtelijk tochtje met een speedboot op het uitgestrekte meer wel spannend was. De zelf ondernomen tocht met een gemotoriseerd rubberbootje vond ik minder geslaagd. Het bootje was in mijn ogen niet groter dan een vierkante centimeter en voelde mij alles behalve veilig tussen de plezierjachten. Ik bleek ook niets aan mijn rijbewijs te hebben. Het werd nog minder leuk toen wij er achter kwamen dat de actieradius van zo’n klein buitenboordmotortje maar heel beperkt bleek. Het enigste wat wij wel aan waterpret samen doen is 1 of 2 keer per jaar een roeibootje huren bij onze plaatselijk recreatie boerderij “Het Geertje”, een aanrader trouwens! (Vergeet je picknickmandje niet!).

 Maar vanochtend werd ik door de wekker uit een mooie droom gerukt. Het is de wekker geweest die er voor zorgde dat die droom bleef hangen en mij helemaal beduusd en  verstrooid de weg naar beneden liet zoeken. De roes van waar ben ik, wie ben ik en wat ging ik eigenlijk doen. Het duurde ook even voordat ik aan mijn dagelijkse ritueel kon beginnen. Glaasje water, koffiezetapparaat aan en het draaien van een peuk. 

  

Piep piep piep, deed de wekker, juist op het moment dat wij aanmeerden onder het Vrijheidsbeeld. Waar Saskia als eerste aan land was gesprongen en met twee uitgestrekte armen klaar stond om mij op te vangen.                                                          Ik durfde maanden daarvoor niet aan boord te stappen, aan boord te stappen van een zeilschip dat mij naar het onbekende zou brengen. Maar Saskia had alles in de puntjes voorbereid. Zij had dit in het geheim gedaan en ik had haar die ruimte gegeven zonder enig spoor van mijn benauwende wantrouwen, die ons al zo vaak tot een dieptepunt had gebracht. Plotsklaps bevond ik mij tussen de twee havenhoofden van Scheveningen. Opgebouwd uit grote vierkante betonblokken waar ik als kind speelde, van blok naar blok springen en oh zo angstig bij het idee wat er met je zou gebeuren als je er tussen zou vallen. Achterom kijkende zag ik de vuurtoren, in de verte het vissersvrouwtje en nog veel verder de “Haagse” wolkenkrabbers in het centrum. Die staan Op een plek waar ooit mijn eerste nieuwbouw flatje stond en mijn oudste dochter het licht zag. Een stukje meer naar de kust terug, zie ik het statige huis van Saskia haar ouders aan het mooie Westbroekpark liggen. Net alsof Mozes de bebouwing opzij schuift om mij nog één blik te gunnen. In dat herenhuis bracht “onze” prachtige dochter haar eerste maanden door. Saskia staat achter het roer, zij kijkt niet om. Zij kent mijn angsten en twijfels naar het onbekende, het afscheid nemen van.  Om die reden varen wij, of liever gezegd zij, met de kust veilig aan bakboord, richting de evenaar.  

  Elke avond liggen wij ergens aan de kust en slapen op het strand. Hartje zomer, in elkaar verstrengeld onder de sterrenhemel. De zee word steeds blauwer, helderder en als wij af en toe de veilige kustlijn verlaten kan ik de bodem steeds langer zien. Zo laat zij mij langzaam wennen aan de grote oversteek.                                                     ‘Lets do it! Ik ben er helemaal klaar voor’, zei ik tegen haar en met een klapperend zeil gooit zij het schip strak naar recht, naar het westen, de oneindige oceaan op. 

Piep piep piep, deed de wekker. 

Een gedachte over “I am Sailing (1)

  1. Wie weet wordt deze droom nog wel eens werkelijkheid! Ik weet dat de droom een symbool is van demonen die al zijn verslagen en nog wat die onderweg zijn verslagen te woorden. Maar ook elkaar blindelings te kunnen vertrouwen en dat je bepaalde angsten mag hebben. Ik vind het leven pittiger en heftiger dan ik ooit had kunnen verwachten maar we zijn niet alleen. Superkids, elkaar en stappen verder samen:)) love you en altijd trots! Ps Ik moet eerlijk zeggen dat ik me ook echt heel stevig voel staan aan dat roer😉😊

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s