Hoofddoek 


Mijn kinderen hebben altijd op een christelijke school gezeten. Ook die uit het eerste huwelijk. Toen ik in 1994 voor het eerst “uit de kast” kwam als transexueel  (Zo heette dat toen) was dat best wel revolutionair te noemen. In die tijd was er nog niet zoveel over bekend als nu. De redelijk strenge christelijke school destijds ging heel goed met mijn verschijning om. Samen met mijn ex-vrouw maakten wij nog een voorlichtingsboekje wat heel positief werd ontvangen. Daarnaast was ik als vrouw meer dan welkom op school en dat er foto’s van mij, met de school op de achtergrond, in bladen verschenen was geen enkel probleem. 

In mijn voorgaande blog “ra ra wie ben ik” eindig ik met een voorgenomen happening op de school van onze zoon van 8. (Het is weer 2016😃)

  
Hij heeft het afgelopen jaar heel spontaan voor de klas over mij verteld. Mede door het eerder genoemde voorlichtingsboekje had hij voldoende handvatten om een goede voorstelling van zaken te geven. Hij kreeg ook hele fijne reacties van zijn klasgenootjes. Maar de allergrootste vraag uit de klas was: “wanneer komt mama Rianne zichzelf laten zien??????!!!!!!’ . Sebastiaan kwam heel enthousiast met deze vraag thuis en ik beloofde hem dit snel te doen.                          Tot op heden heeft er zich nog geen gelegenheid voorgedaan dat ik “op en top vrouw” met hem mee kon lopen. (Daarnaast vond ik het ook best wel spannend en eng omdat ik al 15 jaar verbonden ben met deze school). Voor Sebastiaan is het best belangrijk want hij heeft er herhaaldelijk naar gevraagd. Hij is ook zo trots op mij en accepteert mij volledig. Daar zouden menige volwassenen een voorbeeld aan kunnen nemen!!

Maar goed, afgelopen week kreeg ik van de Evangelische Omroep de vraag of er nog een “mijlpaal” in mijn transitie op stapel stond. Ik vertelde hen dat de klassenprecentatie de belangrijkste mijlpaal, voor mij een beetje en heel veel voor Sebastiaan is. Helaas wilde zijn school niet meewerken. Het bleek dat de school in het verleden heel erg negatief in de belangstelling heeft gestaan. Ze hadden in het verleden één keer negatief tegenover het dragen van hoofddoekjes op school gestaan, zo werd mij verteld. Niet om het feit dat zij een christelijke school zijn maar vanwege de hygiene. (Roept u maar:).                                    Natuurlijk was ik welkom in welke hoedanigheid dan ook maar met een cameraploeg, nee, dat zou mogelijk een negatief beeld van de school geven. 

Nu moet ik wel zeggen dat deze, overigens, prima school het zwaar te verduren heeft gehad. Heel wat jaartjes geleden zijn, in één jaar tijd, klasgenootjes van onze kinderen door een van hun ouders om het leven gebracht. Dit heeft er flink ingehakt en ik begrijp dat je als directie de school aan alle kanten afschermt. Maar mijn inziens heeft de eerder genoemde kwestie met de hoofddoek de school in een discriminerende hoek gezet en was deze opname nu juist goed om van dit imago af te komen. (Wellicht zat ik samen met Saskia, in de twilightzone toen het hoofddoek debacle speelde want beiden kunnen ons niets herinneren over een hoofddoek probleem. Ja, dat ik als lid van de ouderraad mijn beklag had gedaan over de behandeling van een moslima in de klas van mijn dochter. Er was namelijk besloten om uit respect voor deze jonge dame, niet meer in de klas te bidden).  

Maar voor Sebastiaan komt er vast een momentje dat ik hem kan brengen om samen met hem boven alles te staan. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s