Bleekneusjes


Ik moet een jaar of 7-8 zijn geweest dat ik naar een tehuis in Egmond aan Zee werd gebracht. Hoe ik het daar heb gehad? Daar zal ik maar even niet op ingaan want  ik denk niet dat mijn aanvullend toegediende hormonen dat gaan trekken. Maar goed, iets meer dan een week geleden trof ik Saskia, met haar vriendin, aan de eettafel aan. Saskia had betraande ogen en met een trillende stem zei zij dat haar vriendin een power weekeind bij Lucia Rijker in Egmond aan Zee had. (Afgelopen weekeind).



Het is zeker 10 jaar geleden geweest dat ik met Saskia naar Egmond was gereden om haar daar al mijn herinneringen te laten zien en vooral te delen. Het tehuis, het restaurant waar mijn vader mij mee naar toe nam en ik standaard kip, patat en appelmoes vroeg, de plek waar ooit een palingrokerij stond en niet te vergeten de uitkijktoren waar mijn vader al zijn nog restende krachten verspeelde om boven te komen. (Maar ook de plek die heel even kon worden vergeten toen ik daar van mijn neef een zelfgemaakte transistorradio kreeg. Ik heb hem daar kort geleden, tijdens zijn uitvaart, nogmaals voor bedankt). Saskia en ik hebben toen heel veel gedeeld, gelachen en gehuild. Ik had dus toch niet alles een plek kunnen geven. 

Het was deze bijzondere dag die Saskia nu met haar vriendin aan het delen was. Ongelooflijk liefdevol bracht zij mijn pijn van die vervlogen jaren op zo’n bijzondere wijze over dat als je niet beter wist, je bijna zou geloven dat zij daar heeft gezeten en niet ik. ‘Dat is vast en zeker in hetzelfde gebouw als waarin ik toen zat’ zei ik. (Het kon niet anders omdat het prachtige pand nu eigendom is van een spirituele groepering).  En jawel, toen Marijke een foto liet zien bleek het mijn tempel of Doom te zijn.

Dan besef je pas wat een impact dit op iemands leven kan hebben. Het liet mij (opnieuw) niet meer los en zat de hele avond het internet af te speuren naar alles wat ik maar kon vinden over deze plek des onheils. Ik ging zelfs in streetview de straatjes door die ik mij nog kon herinneren. Tsja, en dan lees je op één van de vele sites dat het betreffende huis speciaal voor “zenuwpeesjes en bleekneusjes” was. Het is heel lang geleden maar weet goed dat ik niet onder die groep viel en mocht men dat toen uit de vele bezoekjes aan een of andere psych hebben gedacht, dan zat op zeker zijn of haar geitenwollensok te strak.

“Onze vriendin vertelde, na haar geweldige weekeind, dat zij een rondleiding had gehad waarbij verteld was dat het ooit een kindertehuis is geweest. Ook vertelde de “gids” dat er nog steeds mensen uit dit bizarre verleden het terrein op komen. ‘Hoe zou dat nu komen?'”.

Een gedachte over “Bleekneusjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.