Zorg


Mijn eerste koopwoning, tevens de laatste, lag in een van de mindere wijken van ‘s-Gravenhage. Een echte Haegsche portiekwoning waarvan de twee bovenste lagen mijn eigendom waren. (Eigenlijk van de bank). Wij zochten een betaalbaar huis aan de rand van Rijswijk want daar woonden wij eerst en de kinderen zaten daar op school. 

  • Maar van het nette Rijswijk naar het rumoerige Haegsche  Laakkwartier was verre van saai. Er gebeurde daar elke dag werkelijk van alles en met oudejaarsnacht veranderde het plein in een waar vuurwerk spektakel (van Belgische komaf natuurlijk) en de mobiele eenheid was een standaard gast.   Ik was daar allang weg maar iedereen kan zich nog wel de arrestatie van de “Hofstad Groep” herinneren. Ik zag dat één van de snipers op mijn oude grinddak lag. Nooit saai dus. Wij hadden dus een ruim dubbel bovenhuis in een Haags portiek. Achter de mooie voordeur ging je nog een binnentrap op om vervolgens in de gang naar de woonkamer, de keuken, het toilet en een kabinetje te belanden. In het verlengde van deze gang had je een lange, lekker lopende trap, naar de bovenste verdieping. Daar vond je twee ruime slaapkamers, de badkamer en een enorm dakterras. 

Aan die trap heb ik maar één herinnering, die ik samen beleefde met mijn oudste dochter. ‘Papa, papa, papa’ klonk het heel verdrietig uit de ruimte naast onze slaapkamer. Het was midden in de nacht dat ik mij slaapdronken naar de slaapkamer van mij dochter begaf. Onze deur grensde aan het overloopje van de trap en de deur naar haar slaapkamer. Het overloopje was niet groter als 1 m2. Daar zat mijn dochtertje, toen hooguit 8 of 9 jaar oud. Met haar billen op de overloop en haar voetjes op de één na bovenste trede van de trap. ‘Papa, ik voel mij niet zo lekker’!! En zij had het nog niet gezegd of er kwam een golf braaksel uit haar waarvan ik nog steeds niet snap dat dit uit zo’n klein lief meisje kon komen. In één stoot werd de trap van boven naar beneden, tot in de gang, voorzien van een half verteerde maaltijd.  

 En daar zit je dan, armen om je dochtertje en hopeloos kijkende naar de trap. ” Hoe kom ik in godsnaam naar beneden, naar beneden waar de schoonmaak spullen zijn”.   Mijn (ex) vrouw had zich ook bij ons gevoegd en ontfermde zich over onze dochter en ik keek naar de trap……..  

 Uiteindelijk heb ik van bovenaf, tree voor voor tree, de trap met handdoeken vrij gemaakt van braaksel. Zodat ik eenmaal beneden beland, de schoonmaakspullen kon benaderen en weer trap opwaarts de boel kon zuiveren.  (Mijn ex-partner had onze dochter inmiddels gekuist en weer in haar bed gelegd. Volgens mij sliep zij al weer toen ik eindelijk klaar was).

Nu ga ik het niet over braaksel blijven hebben want alleen de gedachte al maakt mij misselijk. Echt waar, als ik al iemand zie braken doe ik gelijk mee. Ik kan mij nog herinneren (dan hou ik er echt over op) dat er een man in de ingang van een treinstel stond. Hij stond dus zeker 50 cm hoger als ik. En ik die mijn conducteurs zomerteneu droeg. De beste man zag helemaal groen en behulpzaam en bezorgd als ik ben, ‘ gaat het wel…….?’ en verder kwam ik niet want net als in zo’n spelletjes show werd ik spontaan bedolven. (Ik ben heel even ergens anders). 

Het is zo dat als het mijn eigen betreft ik mijzelf er altijd zonder moeite overheen kan zetten. Ik doe het gewoon zonder er bij na te denken, het is zo gewoon om te doen. Dat ook zo bij de ergste (spuit) luiers of zeer heftige buikkrampen van diegene die het toilet net even niet haald. Allemaal geen probleem. Maar wat er niet was, was de moederlijke zorg na het gebeuren of de liefdevolle vertroeteling als je naasten ziek waren. Dat liet ik altijd over aan mijn partner. Nu ik zo heftig positief lichamelijk al geestelijk reageer op de hormonen merk ik ook langzaamaan een ommekeer in de zorgelijk toewijding. Ik wil nu ook zorgen, vóór en na-zorgen. Niet alleen de shit opruimen maar er ook zijn voor een zieke partner of kinderen. Het gaat mij de laatste tijd echt aan het hart als ik de woning verlaat terwijl mijn meisje doodziek op bed ligt. Het snijd in mijn ziel dat ik mijn zoon of dochter niet “even” kan vergezellen naar de huisartsenpost of de specialist. Eerst maakten wij die afspraken als het mij uitkwam maar nu doet het zeer in mijn hartje als ik er alleen maar aan moet denken of het wel kan. Jullie zullen wel denken, “dat doet je vrouw dan toch”. Maar dat is minder makkelijk dan gezegd. Zij is veel minder mobiel en ervaren in dit soort uitvoerende zaken dan ik. Zij is veel meer de kracht om snel, en op ons gewenst tijdstip, een afspraak te regelen. Daar ben ik te soft voor 😃

Het is dus niet alleen dat mijn borsten groeien, mijn huid zachter word, mijn lichaamsbeharing veranderd. Nee, ook geestelijk ben ik heel erg aan het veranderen en vraag mij ook heel vaak af:”is dit nou het waarin ik straks als vrouw verder wil??!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s