De grote en de kleine


Ik probeer het juist niet te doen maar het is de aard van het beestje die het toch laat gebeuren. Ik betrap mij er regelmatig op dat ik de reactie van een ander al invul voordat ik deze überhaupt al gesproken heb. Hoe meer tijd er verstrijkt des te moeilijker ik de confrontatie vind en daardoor uitstel. Het gaat in mijn hoofd een eigen leven leiden en dat is niet altijd positief, soms tot een soort van angst, angst voor een afwijzing, angst voor een verlies. En het is zo’n vermoeiend iets omdat het knaagt en mee draagt als een soort gezwel. Maar waarom? Ik weet het echt niet. Meestal ben ik juist zo’n flapuit die juist geen hand voor de mond houd en van het hart geen moordkuil maakt. Is het het vooruitschuiven dat het het dingetje steeds maar groter maakt.

In ieder geval heeft het de confrontatie met twee van mijn zussen zo opgeblazen dat ik er ziek van kon worden. (Best erg dat je door uitstel gaat twijfelen over de liefde van je eigen bloed). En nu, binnen één week heb ik van beiden zo veel liefde en begrip ontvangen dat je wel de haren uit je hoofd wilt trekken dat je zo lang gewacht hebt. Ik heb zo lang gewacht omdat iemand zo enthousiast was om mijn ontwikkelingen eerder te delen dan ik gewenst had en het daarna een eigen leven is gaan leiden. Ik was daar “toen” nog niet aan toe en wilde het graag zelf vertellen als ik echt wist waar ik aan toe was. Niet zoveel gevraagd toch? Maar goed, het is zo gelopen en ik heb het mijzelf alleen maar moeilijker gemaakt.

Met mijn jongste zus(je) kwam het hoge woord er uit middels Facebook waarin ik voorzichtig toespelingen maakte die naar de bezigheden van mij refereerde. Heel voorzichtig viste ik naar informatie over haar kennis van zaken. Op zich best wel spannend want je weet toch maar nooit, oei oei, helemaal fout!  Natuurlijk wist ik wel dat zij het al wist en dat liet zij ook wel merken in haar tekst. Het was daarom handig om verder te gaan op whatsapp in plaats van Facebook. Hierdoor konik haar de volgende dag spreken over de telefoon en hebben zo’n fijn gesprek gehad. Terecht is zij verdrietig om haar enigste broer te verliezen maar zij gunt het mij zo erg. Zij kan het verlies een plekje geven en haar hart open stellen voor mij. (Het verlies van een broer voor haar heeft best wel een kanttekening die het extra moeilijk maakt. Doordat ik geadopteerd ben, ben ik niet met haar opgegroeid en hebben wij elkaar pas als volwassenen voor het eerst ontmoet. Haar lang gekoesterde wens voor het hebben van een broer kwam in daardoor uit. Door omstandigheden hebben wij best lang aan elkaar moeten snuffelen voordat wij elkaar echt en oprecht konden omhelzen. Tsja, omringt door zussen krijgt zij er weer één bij, niet echt een wens van haar en misschien vond zij mij daarom een vreemde eend :). Of voelde zij mij juist heel goed aan!

Tot voor kort heb ik bijna geen jaar meer een woord gewisseld met mijn oudste zus. Niet omdat zij of ik dit wilde maar door het drukke leven waarin wij beiden zitten en zij ook nog eens ver weg in het buitenland woont. Net over de grens in België dus voor mij weer een ingevuld excuus om het vooruit te schuiven :). patatEnkele weken geleden was zij onverwachts in Scheveningen geweest en daar een hapje gegeten met mijn andere zus. (Gezien op Facebook dus het was waar). Ik vulde dat wederom weer eens verkeerd in, ik was nota bene ook nog eens die bewust middag in Scheveningen. Ik hoef hier niet te vertellen hoe dat bij mij voelde. Ik heb haar hierdoor wel een lief berichtje gestuurd dat ik het jammer vond even zo dichtbij elkaar te zijn geweest maar dat er toen geen gelegenheid was om elkaar even te zien. Zij stelde toen voor om elkaar even in het midden van het land te ontmoeten en daar ben ik met open armen op ingegaan. En daar ging ik weer, midden van het land? Alleen? Oh jee, ze zou toch niet willen breken en mij dit maar op neutraal gebied willen meedelen. Nee, natuurlijk niet, want zij is vast voor zakelijke doeleinden in Utrecht!

En gisteren zagen wij elkaar weer! De start verliep moeizaam omdat wij allebei op de verkeerde locatie stonden. Je moet ook geen twee vrouwen route beschrijvingen aan elkaar laten geven. Dat is vragen om problemen! Gelukkig had zij ook haar drie zonen mee genomen (feestdag in België, en feest voor mij!) zodat zij het stuur konden overnemen en hun moeder met mij konden verenigen :). Nu ga ik geen prive zaken vertellen op dit blog maar weet je, het was gisteren alleen maar liefde en begrip die ik kreeg van mijn zus en mijn neefjes/neven.

Ik ga toch maar eens vragen aan mijn psychologe of er iets aan mijn omschreven onvermogen gedaan kan worden :).

2 gedachtes over “De grote en de kleine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s