The turning nurse


Een goede vriendin van ons heeft altijd een zwak gehad voor de zorg en medische beroepen in het algemeen. Als klein meisje kreeg zij haar eerste dokters koffertje van Bart Smit en moest iedereen grondig onderzocht worden. In ieder spelmoment wist zij wel iets zorgzaams te verzinnen.  Door een valse start in haar jonge jaren is zij zonder een diploma van school gekomen en vond zij een baantje als hulpje in een verzorgingstehuis. Door alle vrije uurtjes te stoppen in haar ontwikkeling behaalde zij het ene diploma en certificaat na het andere. Zo werkte zij zich langzaam op van afdelingshoofd naar een management functie. Petje af hoor! dokterskofferte

Het heeft een paar jaar geduurd voordat zij de overstap maakte naar een eigen zorgbureau. Zij wilde weer terug naar de praktijk, daadwerkelijk mensen helpen en niet vanachter een bureaustoel verbeten toekijken hoe de zorg vanwege bureaucratie en bezuinigingen achteruit holde. Zo zette zij geheel op eigen kracht een bedrijfje op waarbij het oog en de passie alleen maar gericht waren op een tevreden client. Maar passie en er zijn voor de clienten kost tijd, tijd waar geen financiële tegemoetkoming voor was. Hoe zij ook vocht, zij heeft het uiteindelijk niet gered en belande in een zware depressie.

Sterk als zij is overwon zij haar depressie en zocht naar werk en een plekje in de maatschappij. Een plekje waar zij weer gelukkig kon zijn in het helpen van mensen. Net als toen zij klein was weer met haar dokterskoffertje op pad! Zo vond zij een luisterend oor bij haar contactpersoon van het UWV en mocht zij zich oriënteren voor een opleiding tot medisch specialiste. En die vond zij. Het academisch ziekenhuis in Amsterdam was bereid haar een plekje aan te bieden. Na een zeer gedegen psychologisch onderzoek, zij had immers ooit een depressie gehad, kreeg zij uiteindelijk groen licht. Groen licht om binnen een korte periode de fel begeerde titel van arts te mogen dragen.

Na wat informele zaken en nog wat medische onderzoekjes kreeg zij haar dokterskoffertje. Meer niet, door de bezuinigingen moest zij de overige toebehoren uit eigen zak aanschaffen. Gelukkig had zij de spulletjes en kleding uit haar vooraf gaande carrière niet weg gegooid en kon zij zich toch nog een klein beetje profileren als arts. Ze kreeg kort geleden haar eigen afdeling in het ziekenhuis en werd lid van een forum voor aankomende artsen, om zo de fijne kneepjes van het vak te leren. Vol trots liep zij over haar afdeling en aan de hand van 12 evaluaties zal zij binnen één jaar haar artsendiploma krijgen.

Helaas ervaart zij nu dat het krijgen van een dokterskoffertje en dragen van een wit jasje haar niet volwaardig arts maakt. Het gewenste respect en aanzien van een arts is bij de cliënten en collega’s ver te zoeken.horror Zij krijgt hierdoor een totaal verkeerd beeld van zichzelf terwijl haar familie en vrienden juist zo overtuigd zijn van haar kunnen. Ik steun haar ook aan alle kanten en weet zeker dat zij het uiteindelijk red.

Het stukje is natuurlijk volkomen uit mijn grote duim gezogen maar ik probeer hiermee weer te geven waarin een Transgender terecht kan komen. Een Transgender moet na de (meestal) uitgebreide onderzoeken aan zijn of haar RLE beginnen. De zogenaamde Real Live Fase, het leven leiden in het gewenste geslacht. En dat dit een leven enorm overhoop kan gooien moet menigeen toch wel begrijpen. Van de één op andere dag stap je verplicht uit je broek of rok, om je in het andere te profileren. Voor iedereen en alles moet je je uit het niets toonbaar maken om jezelf niet tot horror scenario te verwerpen. Op het psychologische aspect is er meer dan voldoende ruimte om begeleid te worden maar hoe je “hier” mee om moet gaan helemaal niet! Er zijn geen verwijzingen naar bijvoorbeeld een visagist, kledingadviseur of mensendieck. Voor de lichamelijke verandering ben je afhankelijk van de hormonen die er jaren over doen om je uiterlijk enigszins te veranderen. Ook word je dagelijks geconfronteerd met de kenmerken aan jezelf die je juist zo verafschuwd en ook nog eens extra zichtbaar moet maken voor diverse behandelingen. Zo mag je jezelf een paar dagen voor de ontharingstherapie niet scheren. In die dagen moet je de omgeving maar vertellen dat je een poging gaat doen om het Eurovisiesongfestival te winnen :). Nu klaag ik niet hoor, ik onderga dit zelf en heb enorm geluk met de support uit mijn omgeving en ben ik van het soort dat rondloopt met een bord voor zijn kop, dus niet zo snel van mijn stuk te brengen. Maar je zal maar niet in die positie verkeren? Ik hoop daar straks een beetje begrip voor te kweken zodat de minder gelukkige onder ons ook kunnen stralen zoals ik (meestal) doe. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.