Voorlichtingsboekje


In 1994 was er maar één ding gelijk aan het leven nu. Kinderen die een vader zagen veranderen. Destijds was ik nauw betrokken bij de basisschool waarop zij zaten. Het was ook een tijd dat ik nog een Transexueel heette en de bekendheid hiermee doorgaans nul was. Om die reden heb ik toen een 13 pagina’s groot voorlichtingsboekje gemaakt om jonge kinderen tekst en uitleg te geven. (En voor de streng gelovige ouders op deze gereformeerde school was het ook verhelderend :)). Nu vond ik bij toeval gisteren het originele exemplaar en dat kwam goed van pas.

Onze zoon van 8 jaar had mij al eerder op hakken zien lopen en kon soms wat verbaasd kijken als ik een te vrouwelijk kledingstuk droeg. Wij hadden tegen hem gezegd dat er een feestje aan zat te komen, waar ik als vrouw naar toe zou gaan en dat ik even aan het oefenen was. Ondertussen hadden wij besloten om hem in de herfstvakantie in te lichten. Hij zou dan wat meer verwerkingstijd hebben en omdat hij zo vol en enthousiast kan zijn het niet de volgende dag aan de grote klok zou hangen. De laatste tijd hebben wij hem ook voorbereid door op het bestaan van transgenders te wijzen en deden dat ons inziens heel subtiel. Aan tafel hadden wij het bijvoorbeeld over de aankomende film ‘The Danisch Girl’, die wij samen met de oudsten gaan zien. Hij vroeg daar heel geïnteresseerd naar. Langzaamaan leerde hij wat meer kennen over het begrip transgender.

Gisteravond was het een gezellige boel in huis. Mijn vrouw zat samen met hem en de jongste in bad toen ik mij ook in de badkamer voegde om mijn baard van 4 dagen af te scheren. (Ik was aan mijn neus geopereerd en kon mij niet eerder scheren 😦 ). Ik vertelde hem dat ik mij scheerde om zo even te gaan experimenteren met make-up, om te zien of ik mij in een meisje kon veranderen. Tja, als een van de slimste thuis zei hij gelijk: “ik denk dat jij ook zo’n pappa bent die een meisje word”. Daar achteraan kwam een vloedgolf aan vragen waar wij goed en open antwoord op konden geven. Heel even werd hij verdrietig over de omgeving. Hij kon zich niet voorstellen dat ik ooit naar buiten kon gaan als meisje. Daarom nodigde hem uit om mee te kijken als ik mij ging opmaken en een pruik op zou doen. Hij sprong snel uit bad en gezamenlijk gingen wij naar beneden, daar heb ik hem het voorlichtingsboekje laten lezen. Hij maakte hier zulke lieve complimentjes over. (Voor hem was het hierdoor in één klap helemaal duidelijk!). Daarna was het mijn beurt om hem te laten zien hoe ik met make-up om ging. Stap voor stap maakte hij iedere behandeling mee, van concealer tot de pruik bleef hij heel enthousiast en gaf zelfs aanwijzingen als ik een stukje vergat. Ook mocht hij de kleurtjes voor oogschaduw en lippenstift uitkiezen.

Binnen 15 minuten was ik klaar en zaten wij gezellig in de woonkamer. Hij vond het prachtig en zei dat ik echt heel erg op een meisje leek. “Zo kan je best wel mee naar Mac Donalds en weet je wat;’ik bestel wel want dan hoeven ze niet jou pappa stem te horen’. Maar hij ging verder, uit zichzelf wilde hij mij wel mamma noemen, dat vond hij gemakkelijker dan Rianne, dat was te amicaal!! Wat hem wel verdrietig maakte was dat ik dan niet meer over het leger zou praten en niet meer met hem op avontuur zou gaan met onze radiografische auto’s. Ik heb hem verteld dat alle dingen die pappa met hem deed, die een pappa doet met kinderen, altijd blijven doorgaan. Ik kreeg een dikke knuffel en een kus, welterusten lieverd! (Al die tijd zat hij dicht naast mij, knuffelde en straalde van oor tot oor. Ik ben zo ongelooflijk trots op mijn gezinnetje).

Maar er gebeurde meer. Ik schreef al eerder dat onze allerjongste heel erg schrok toen ik een tijdje geleden een pruik op had gedaan. Wat wij ook probeerde, hij bleef huilen als de pruik in beeld kwam. Maar gisteravond, met de nieuwe lichtere pruik, keek hij de kat uit de boom. Heel voorzichtig benaderde ik hem af en toe met de vaste spelletjes die hij van mij gewend is. Gekke bekken trekken, vreemde geluidjes maken en “daar komt een muisje aangelopen”. Niet veel later wilde hij dat ik naast hem kwam zitten, om samen onder zijn dekentje lekker in slaap te vallen.

En zo valt bij ons langzaam alles op zijn plekje.

Een gedachte over “Voorlichtingsboekje

  1. Ja Rianne, en dan zit ik dit prachtige verhaal te lezen op de vliegbasis en lopen de tranen over mijn wangen. Gelukkig zit ik met een vrouwelijke collega.
    Wat is dit mooi, wat een geweldige kinderen en een pracht gezin heb je.

    Liefs Inge

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s