Elke berg te hoog

De afgelopen maanden zijn slopend geweest. Om de een of andere redenen ben ik uitgeput en kan met veel moeite iets uit mijn handen krijgen. Als ik ’s ochtends ben opgestart dan gaat het werken wel maar zodra ik thuis ben lukt mij niets meer. Er liggen bergen achterstallige administratieve klusjes waar ik maar geen energie voor kan vinden. Daar komt bij dat ik zo moe ben dat ik de hele tijd in slaap val. Is dit de bekende man met de hamer? Heb ik het afgelopen jaar teveel van mijzelf gevraagd? Het lijkt er wel een beetje op. Medisch gezien ben ik de afgelopen weken door een molen gegaan maar er is nog geen concrete oorzaak gevonden. Als laatste hebben ze de afgelopen week weer bloed afgenomen om wat dieper te zoeken. De huisarts vermoed dat de crash van 110 kg naar 76 KG in 7 maanden wel eens de oorzaak zou kunnen zijn.

Het onder behandeling zijn van diverse specialisten is hierbij ook lastig, want bij wie moest ik mijn klacht neerleggen? Iedere specialist kijkt alleen naar zijn vakgebied en naar mijn specifieke klachten waarvoor ik bij diegene kom. Zo wilde de reumatoloog de dosering medicijnen aanpassen, kreeg ik van de longarts weer een uitgebreid onderzoek en voor de apneu een ander masker. De kno arts vond het toch wel tijd worden voor een zware neus operatie om de chronische bijholten ontsteking nu echt eens grondig aan te pakken. (ik heb de klacht maar niet neergelegd bij de plastisch chirurg want ik kan mij niet voorstellen dat een niet helende carpaal tunnel syndroom operatie daar iets mee te maken heeft). Met uitzondering van het nieuwe apneu masker liep ik voor de rest niet warm want het heeft mij in het verleden niet geholpen om te tornen aan hetgeen ik gebruikte aan medicatie. Het verergerde alleen maar de situatie.

En nu mag ik aanstaande dinsdag weer na een lange vakantie pauze naar de laatste specialist, de psychologe. Nu zit ik bijna aan het einde van het eerste traject en dat wil ik graag zo houden. Ik zit eigenlijk niet te wachten op een antwoord dat het voor haar misschien ligt aan een onderliggende depressie of zo iets, want dat is haar vakgebied. Ik zit niet te wachten op vertraging, ik wacht al lang genoeg. Aan de andere kant moet ik ook wel eerlijk zijn over mijn staat van onderhoud en welzijn. Het is niet niets waar ik mee bezig ben. Want ook het praten over en het maar niet kunnen uiten heeft mij de afgelopen maanden enorm gefrustreerd en uitgeput omdat er geen laadpunt meer is. Zo veel zelfs dat ik gedachten had die je maar beter niet kunt hebben. Iedereen om mij heen is bezorgd, lief en begripvol maar het voelt alsof je een snoepje word voorgehouden waarvan je maar niet mag proeven.

4 Comments on “Elke berg te hoog

  1. Pfffffff Rianne, wel heel herkenbaar hoor die extreme moeheid in de periode waarin je nu zit.
    Sterkte. Je moet er doorheen helaas. Hoop dat het ooit ook weer lichter wordt net als bij mij.
    Kan haast niet anders!

  2. Ik herken het ook, die vermoeidheid. Het proces is gewoon heftig en ingrijpend. Sterkte en hou vol. Je bent zo mooi bezig.

  3. Hoi Rick en Sandra,

    Bedankt voor jullie lieve woorden. Tot nu toe heb ik er niet aan gedacht dat de vermoeidheid ook van dit stukje in mijn leven afkomstig kon zijn. Het houd je onbewust ook zo erg bezig en op dit moment is het afwachten en NIETS DOEN zo slopend. Maar ik ben van mijzelf uit een heel erg optimistisch persoontje dus ik zie wel licht achter de donkere wolken hoor!

    • “Ook optimistische mensen worden moe hoor en kunnen afbranden. Ook zij hebben hun grenzen…” zei de optimist 😉
      En natuurlijk is er licht achter de donkere wolken of aan het eind van de tunnel, hoe je het ook wilt zien.
      Go go goooooooooooo girl!

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: