Drijfzand


Ooit, heel lang geleden, ben ik spelenderwijs is een silo met cement terecht gekomen. Ik was toen amper 4 jaar oud. Gered door een bouwvakker maar voor het leven bang voor alles waar ik maar in kan weg zakken. Ik kan mij iedere nachtmerrie nog herinneren, iedere film waarin een personage verdrinkt in een zuigende massa. Door films heb ik ook nog geleerd dat je kunt weg zakken doordat de ondergrond instabiel is door bijvoorbeeld een luchtbel of een waterophoping. Daarom zou ik nooit gaan wadlopen en voel ik mij uiterst oncomfortabel als ik stil sta in de vloedlijn en met mijn voeten beweeg. Zelf een modderbad geeft mij al koude rillingen. Nu ben ik een bewuste strijd met mijzelf aan gegaan. Voor het eerst in mijn leven stap ik zonder angst bewust het drijfzand in, wetende dat ik hier uiteindelijk goed uit zal komen. De eerste stappen zijn al gezet en met opgeheven hoofd zit ik inmiddels tot mijn kuiten muurvast. Zonder enige angst laat ik mij de komende tijd verder de diepte intrekken want er is geen onzekerheid meer dat ik zal verdwijnen in een zwarte donkere massa. En ook al ga ik uiteindelijk toch kopje onder, ook daar zou ik vrede mee hebben. Het heeft dan zo moeten zijn.  Ik sta er tot mijn kuiten in en dat geeft een warm en fijn gevoel. Soms heb ik de neiging om extra te bewegen zodat ik sneller naar beneden word gezogen. Des te eerder komt dan het moment dat je er word uit gehesen, toch? Maar ik wil er niet uit gehesen worden,  ik wil dit op eigen kracht doen! En ik besef mij dat sneller gaan niet de juiste weg is, niet voor mij en zeker voor mijn kinderen niet. Ik weet dat er velen handen in mijn omgeving zijn die mij er graag uit willen trekken maar het liefst zie ik, als het diepste punt is bereikt, de handen van mijn dierbare op tastbare afstand, zodat ik mij op kan trekken. (En weet je, de mensen die nu al trekken, de andere kant op, die zorgen er alleen maar voor dat ik juist extra ga bewegen). Op de kant, met beide voetjes op de grond, kan ik jullie straks laten zien dat mijn leven in drijfzand voorbij is. Diegene die een helpende hand uitstaken, waardoor ik mij kon optrekken. Diegene die mij op de kant van de modderlaag af helpen. Diegene die ik zie als de modder uit mijn ogen is schoon gedept. Dat zijn de mensen waar ik verder mijn leven mee wil delen. De rest, die mij probeerde terug te trekken, zijn zelf uiteindelijk in het drijfzand terecht gekomen. Zo lang zij zich daar happy voelen laat ik ze daar en als zij mijn handreiking accepteren, dan trek ik ze daar graag met beide handen uit!

2 gedachtes over “Drijfzand

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.