Voornemens


Een kleine 8 maanden geleden realiseerde ik mij dat het leven wat ik leidde desastreus was. Desastreus voor mij en voor mijn gezin. Ik gaf werkelijk geen ene moer meer om mijzelf en zou op zeker een punt bereiken waar niemand beter van zou worden. Ergens in september kwam de finaleklap en ben ik met toeters en bellen naar het Westeinde Ziekenhuis in Den Haag gebracht. Ze zeggen dat hetgeen je kwijt bent van dat moment, die nacht en dag, weer terug komt. Nou, bij mij niet want ik kan mij echt bar weinig herinneren. Ik was boos, heel boos, op iedereen en vooral op mijzelf. Na het ziekenhuis was ik de eerste week alleen maar moe en wilde niets. Langzaam drong tot mij door dat het leven vanaf NU anders moest, maar hoe? Wat was er zo mis met mij? Als eerste wilde ik wat aan mijn lijf gaan doen want dat was iets waar ik van walgde. Waar ik ook maar geconfronteerd werd met dat lichaam zakte alle moed mij in de schoenen. (Ik woog ergens tussen de 105 en 110 kilo schoon aan de haak). Mijn uitstraling was dan ook ver beneden peil. Door het overgewicht had ik ook veel meer last van de reuma en overige gebreken. Mijn leven bestond voornamelijk uit spuiten en slikken van allerlei rotzooi om op de been te blijven.

Ergens ging er een knop om, ik viel binnen 1 maand ruim 10 kilo af en durfde weer op de weegschaal voor de spiegel te staan. Uit het niets begon ik mij ook beter te verzorgen en waar ik mij lichamelijk aan stoorde werd aangepakt. Zo “plukte” ik mijn wenkbrauwen en schoor zoveel mogelijk lichaamsbeharing weg. Ook het doordeweekse weekeindbaardje verdween in de prullenbak. Maar er gebeurde meer, ik ging op zoek naar gender gerelateerde zaken op het internet. Ik zocht naar handvatten en overeenkomsten, naar het wat als… Ik had immers ooit de overtuiging gehad een vrouw te zijn. Was deze ommekeer nu ontstaan doordat ik in de spiegel een bepaald doel voor ogen had? Blijkbaar dus wel. Ik besefte mij dat ik destijds abrupt en gedwongen een proces had afgebroken, om het vervolgens dood te zwijgen.

Zo abrupt als het werd afgebroken, zo snel pakte ik de draad weer op. Thuis werd het niet besproken, het gebeurde gewoon. Mijn lieve vrouw zag het gebeuren en zei geen onvertogen woord, zij kocht lingerie en dameskleding alsof er de afgelopen 19 jaar niets was veranderd. Ter verduidelijking, ik leerde haar ooit kennen toen ik nog ik de overgangsfase zat van Rianne terug naar man. Zij zegt zelf ooit verliefd te zijn geworden op deze persoon en is nu blij deze weer in haar leven te hebben. Maar ik wil(de) niet meer de fouten maken die ik destijds maakte. Zoals rücksichtslos alle schepen verbranden en van de een op de andere dag verder gaan als vrouw. Daarom wil(de) ik rustig aan ontdekken of het nu echt allemaal zo is als ik denk dat het is.

Maar ik ben nu dus zo’n 7 maanden verder met het ontdekken en ben bijna dagelijks met Rianne bezig, mijn voornemens het rustig aan te doen komen een beetje in het geding. Mijn stukje vrouwenzaken in de slaapkamer is nu vele malen groter dan de mannenhoek. Nog maar twee broeken en geen enkele boxer meer in de kast. De t-shirts die over zijn, zijn unisex of alleen voor uitjes of tijden dat ik mij nog 100% als man moet kleden. De meeste tijd dat ik mannenkleren moet dragen is in het werk, dan voelt het nog terecht en noodzakelijk. Ik betrap mij er dan ook op dat ik voor het moeten dan zo lang mogelijk in mijn werkkleding blijf lopen. Zo had ik afgelopen vrijdag een feestje, vlak bij waar ik de afspraak had met mijn psychologe, dus bleef ik maar in mijn werkkleding lopen. Ik wilde mij voor het feestje je graag mooi maken en dat is nog niet mogelijk. Ik merk aan mijzelf dat het gaat frustreren als ik mij tegennatuurlijk moet presenteren.

NU, nu heb ik mijn dosering medicijnen af kunnen bouwen tot 1/3 van hetgeen ik eerst nodig had, NU weeg ik 79 kilo and counting, NU kan ik de hele wereld aan, NU zie ik een toekomst, NU bruis ik weer van de energie. (wat mijn vrouw heerlijk vindt want die haat huishoudelijke taken en kan het ook echt niet, zou zij het daarom zo fijn vinden? 🙂 ). 

Ik weet dat ik niet te hard van stapel moet lopen want als het oordeel van de hulpverleners nu eens heel anders is? Moet ik mij daar eigenlijk zorgen over maken? Het enigste wat mij dan zou beangstigen is dat de persoon dan weer naar voren komt die ik de afgelopen jaren was geworden. Geen fijn idee.

Een gedachte over “Voornemens

  1. Maak je geen zorgen alsjeblieft. Eindelijk ben je jezelf en dat is ook voor anderen heel duidelijk te zien. Als mensen jou zien, zien ze een oprecht en zeer mooi persoon. Ik zag dat al zoveel jaar maar ik zag ook je destructiviteit en hoe ongelukkig jij met jezelf was. Hartverscheurend want je glipte bijna de afgrond in en ik kon niks doen. Ik snap nu al die soms best moeilijke jaren. Ik snap nu waarom ik ergens wist dat ik zeker niet voor niks voor jou en ons zo aan het knokken was. Ik leerde je kennen als vrouw, zo werd ik verliefd op jou. Daarvoor en ook daarna zijn er wel verklaringen zichtbaar geworden waarom dat zo natuurlijk voor mij is. Mijn ervaringen met mannen zijn erg slecht, negatief en onnatuurlijk geweest. Omdat ik nu ook eindelijk voor mijzelf antwoorden heb gevonden is deze reis die we samen maken intens en ontzettend mooi. Eindelijk komt de vrouw die zoveel jaren op de vlucht was geslagen weer thuis!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s