Onder het spoor


Ik walg van mannen die alleen maar door testosteron in leven worden gehouden. Het soort dat nergens anders over kan praten dan sex, het soort dat een vrouw als prooi ziet, het soort dat mijn leven al vergalde toen ik jong was, vergalde omdat ik anders was, vergalde omdat zij het leuk vonden een ander te kwetsen.

Ik had vroeger een vast groepje vriendjes waar ik veel mee speelde. In die tijd was buiten spelen nog gewoon en deed ook heel enthousiast mee met alles wat jongetjes deden. Maar daarnaast had ik ook een klein groepje vriendinnen waar ik stiekem meisjes dingetjes mee deelde. Met een paar van die vriendinnetje ruilde ik ook regelmatig van kleding als wij ons alleen waande in de dichte begroeiing van de duinen, het bos of plantsoenen in de buurt. Toen ik wat ouder was deed ik dit ook gewoon thuis, als de ouders op strooptocht waren in de winkels. Soms scheelde het maar een haartje of wij waren ontdekt. Weer veel later had ik in de kelder een grote treinbaan waar de onderkant met een kleed was afgeschermd en de dozen waarop stond “onderdelen” waren gevuld met meisjes kleding. Ik heb mijn adem wat keren in moeten houden als één van de familieleden een fiets kwam pakken. Het was toen even mijn enigste plekje om mijzelf te zijn en naderde de pubertijd. Onder de spoorbaan raakte ik langzaamaan het spoor bijster.  Ik hoop dat dit strafrechtelijk verjaard is, maar ‘s-nachts klom ik uit mijn raam om in verschillende wijken meisjeskleding van de waslijnen te stelen.

Gedwongen uit puur lijfsbehoud veranderde ik in mijn pubertijd in een jongen die haaks stond op hetgeen ik wilde zijn of wat ik deels was. Er kwam een keerpunt dat ik niet meer anders wilde zijn en mij overgaf aan de buitenkant van mijn lichaam. Ik rebelleerde en werd voor sommige bewoners in mijn buurt het grootste schoffie wat zij zich kunnen herinneren. Ik korte tijd was het politiebureau mijn thuis geworden en ook al had ik er niets mee te maken, als er ergens wat was gebeurd stond ome agent weer aan de deur. Mijn kamer was mijn domein en was altijd op slot, zodoende waren de dozen onder de treinbaan verhuis naar mijn kledingkast en hingen de rokjes en jurkjes netjes tussen de jongenskleding. Extravagant was ik wel met kleding en werd geïnspireerd door David Bowie en Mick Jagger.

Maar tussen de kleuter- en beginjaren van de middelbareschooltijd was het wel anders, ik was anders! Ik heb lang niet begrepen waarom ik jaren achtereen door hetzelfde groepje jongens stelselmatig in elkaar werd geslagen. Waarom ik mij nooit ergens bij vond passen, waarom ik zo ongelukkig was, waarom niemand bij begreep. Ik weet vrijwel zeker dat ik het genoemd moet hebben bij de vele gesprekken die ik had bij psychologen en hulpverleners. Daar kwam ik al jong mee in aanraking vanwege mijn adoptie en extreme gezinssituatie, waardoor ik meerdere kindertehuizen van binnen heb mogen bewonderen.  Maar die groep jongens die later jonge mannen werden hebben zoveel inpakt op mij gemaakt. Dan was ik eindelijk weer thuis in mijn vertrouwde omgeving, na een kindertehuis opname, en begon het getreiter en geweld weer. Ik ben wat uitgemaakt voor mietje, meisje en homo. Die jaren hebben mij gevormd, gevormd tot een waanzinnige klootzak in mijn pubertijd. Toen ik rebelleerde leerde ik mij diverse extreme vechtsporten aan en toen ik eindelijk zo ver was kwam ik het groepje jongens op de kermis tegen. De jongen die altijd haantje de voorste was heb ik toen alle hoeken van het terrein laten zien. Het was over, over met het getreiter en geweld tegen mij, ik kreeg ineens aanzien. (Ook van deze jongen, die later tot mijn vriendenkring behoorde) Ik kreeg foute vriendjes en het zo verafschuwende geweld en getreiter wat mij werd aangedaan kopieerde ik de andere kant op. Mijn redding is de dienstplicht geweest waarbij de missie naar Libanon mij veel goeds heeft gedaan. Ik kwam veel volwassener terug als de fase waarin mijn “vrienden” zaten en paste hier niet meer in. Ook had ik geleerd wat geweld met mensen kan doen en heb daar mijn lesje uit geleerd. Het verwerken van dit alles is een ander verhaal en ben nog tot in mijn 30-ste een heel moeilijk persoontje geweest.

 

3 gedachtes over “Onder het spoor

  1. Hoi Rick en Sandra,

    Zeker een Pfff waard. Het gebeuren was al lang uit mijn systeem gewist, maar door de gevraagde levensloop van het P.I.G. ben ik druk bezig met het bovenhalen van herinneringen en gevoelens. Met dit als resultaat. Vooralsnog lukt mij dit wel voor het blog maar heb nog niets op papier kunnen krijgen voor Tanja. (Internet is niet haar dingetje zeg ze dus leest zij geen blogs). Vanwege haar aankomende vakantie heb ik straks 4 weken de tijd dus zal nog wel even wat dipjes tegenkomen. Wel heel erg bedankt voor jullie reactie’s!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s