Moeten of mogen


Ik schreef eerder dat er tussen mijn intake gesprek bij het P.I.G. en de vervolg afspraak ruim 2 maanden zat. Op 2e Paasdag ontving ik om 22:32 een mailtje van de psychologe dat zij de dag daarop nog een plekje had en of ik tijd had. Natuurlijk had ik tijd of beter gezegd, ik maakte tijd. De afspraak was om 17:30 dus goed te combineren met het werk. Dit allemaal mogelijk omdat er een uitvaller was en ik nu gisteren en aankomende week weer op bezoek kon/kan. Nu heb ik in de regel niet zo vaak werk dicht bij huis maar dit keer was dat anders. Drie mannen waren voor mij in de directe omgeving bezig met werk in uitvoering. Een een paar straten verderop, een aan de overkant en een zelfs bij mijn buren! Hierdoor was het moeilijk om gepast gekleed naar de afspraak te gaan. Het was eerder moeilijk omdat ik geen kledingkeuze kon maken maar nu moest ik voorzichtig zijn om niet “ontdekt” te worden. Het werd een lichtbruine skinny met een leuk shirt waarin mijn borstjes goed uit kwamen.

Gisteren werd ik vergezeld door mijn vrouw, zij bleef ook bij het gesprek en vulde zowat het uurtje met veel enthousiasme over mij. Ik ben zelf maar weinig aan het woord geweest :). Aan ons werd het hele te doorlopen traject  uitgelegd en wat voor mij nieuw was dat ook de P.I.G. een real-life test verzorgd, tot zelfs aan de operatie toe. Dit was een grote verrassing want ik dacht dat zij alleen maar een diagnose stelde waarmee ik zelf verder kon bij  het VU. Nu zou het hele proces aanzienlijk korter kunnen worden. Het schrikt mij niet af maar het vraagt wel even een andere planning want ik had het min of meer een beetje uitgestippeld in mijn hoofd. Maar ik ga voor de aangeboden snelheid en zal de komende weken mijn geplande toekomst gaan bijschaven.

Voor de psychologe moet ik een levensloop schrijven, van 0 jaar tot heden. Ik begrijp nu wel waarom ze adviseren zo jong mogelijk met een transitie te beginnen, het scheelt je namelijk een hoop tekst en inkt. Aan mij de taak om in een kort tijdsbestek een samenvatting van mijn leven te maken, verdeeld over c.a. 26 pagina’s. Ik ga nu al zweten bij het idee. Voor mij is schrijven echt  nog een opgave want ik kan dat alleen met zin en inspiratie, niet als het moet. Dat heb ik overigens ook in het dagelijkse leven, als het moet dan stel ik gauw dingen uit of ga het zo lang mogelijk uit de weg. Ja, ik maak het mijzelf soms moeilijk. Dit blog mag ik schrijven en ontbreekt mij geen zin of inspiratie, maar de volgende afspraak, de zeventiende april, nadert al snel dus ik zal wel moeten.

3 gedachtes over “Moeten of mogen

  1. Haha, dat is wel echt een dingetje. Als er inderdaad iets moet, dan is het lastiger voor jou je ertoe aan te zetten. Maar als ik jouw blog lees, nou dan maak ik mij geen zorgen. Zie het als een bijlage van je blog? Hulptroepen aangeboden!Het gaat je lukken hoor! Ik kan niet wachten naar het vervolg hierop:)

    Like

  2. Rianne, als ik dit lees (ca. 26 pagina’s) ben ik wel even blij met het V U.
    Ik ben ook niet zo’n schrijfster, enkel als ik wil bloggen.
    Maar was gelukkig met 4 A4tjes klaar bij het VU.

    Liefs Inge.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s