Vredesmissie 1

Enkele weken geleden kreeg ik het bericht dat ik voor mijn diensten als militair een ‘draaginsigne ‘Nobelprijs VN-militairen’ krijg uitgereikt. Jeetje, een Nobelprijs, eerst dacht ik dat het om een grap ging maar niets is minder waar. Trots als ik was heb ik dit dan ook gedeeld onder mijn vrienden van Facebook. Nu is die prijs al velen jaren geleden postuum uitgereikt maar dat het ooit zo ver zou komen had ik niet verwacht. Onze regering heeft het al die jaren tegen gehouden omdat er denk ik ook een financieel plaatje bij komt kijken. Nu zit er helaas geen emmer met geld bij maar wel een oorkonde op naam en een mooie medaille. Wat zal deze mooi staan naast de twee andere medailles die ik voor mijn VN missie heb gekregen.

Ik ben trots op die medailles en misschien wel het trost op die van Alfred. Het is een onmiskenbare erkenning voor wat wij destijds in den vreemden hebben gedaan. Het staat mij nog zo bij dat onze inzet destijds verguist werd en wij met de nek werden aangekeken, zelfs door het thuisfront, echt waar. Bij mijn ex-vrouw bleef alleen het beeld hangen van enkele foto’s die ik had gemaakt aan een bar en in een zwembad. Zij noemde de missie “een luxe vakantiereisje”. Omdat ik toen al graag en veel foto’s maakte zijn de meeste plaatjes dan ook niet bepaald een oorlogsdocumentatie. En die het wel waren, dat waren de slechte foto’s, rijdend vanaf een truck of vanachter pantser-glas. Zo’n foto zegt alleen maar iets voor diegene die er bij waren. Daar kijkt een leek overheen en kan het mijn ex dan ook niet kwalijk nemen dat zij een oorlogssituatie als vakantie beoordeeld heeft. Later hoorde ik ook van maten dat dit geen uitzondering was, ook zij deelden deze ervaring. Ook hadden wij een uitdrukkelijke zwijgplicht om over de missie en de door ons beleefde oorlog te praten. Een verklaring heb ik daar nooit voor gekregen maar ik denk dat dit is geweest omdat wij destijds de enige lichting waren die daadwerkelijk een invasie hebben meegemaakt.

Nu ontvang ik straks een oorkonde die regelrecht het archief “male” in kan. Want een oorkonde op mijn echte naam zal het niet worden. De medaille hang ik bij de rest in mijn kantoor, bij het herinneringstegeltje, een blauw koord en een blauwe baret.

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/stcrt-2015-5006.html

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: