Uitgelicht

OVER DEZE WEBSITE

OPENTOPVROUW besteed naast het (gezellige) blog aandacht aan hobby’s, waaronder radiografische auto’s – boten, LEGO. Daarnaast heeft het Libanondiorama een eigen site: http://www.unifildiorama.com.

Op deze voorpagina staat alleen het laatste blog. De laatste wijzigingen en updates van overige pagina’s vindt je hieronder.


Laatste wijzigingen / updates

09-10-2022 | TRX 4 DEFENDER

10-09-2022 | Gewijzigd: 1179 stappen


P.s. Voor de voormalige bezoekers van dit blog: “Na 7 jaar kommer & kwel te hebben gedeeld is het tijd om het over een andere boeg te gooien. Schouders eronder en door. De oude blogs en dagboeken uit de periode 2015 tot en met 2021 zijn naar elders verhuisd en niet meer online beschikbaar”.

VETxASSEN

24 november 2022. Het is nog vroeg in de ochtend, want uitslapen is er niet bij. (Iets met zenuwen en keel). Het diorama staat reeds klaar voor transport op de eettafel en de voertuigen zitten netjes tussen een kilo wc-papier in twee schoenendozen. Altijd handig, gezinsgenoten met grote voeten.

Klokslag 12:00 uur meld Marion zich aan de poort en samen met Saskia schuiven wij, met militaire precisie, het diorama in de Focus. Op naar Assen.

Waar normaal over het asfalt wordt gevlogen kan dit vandaag kwetsuren opleveren. Om niet in slaap te sukkelen en het overige verkeer ruimte te geven, maar even een bakkie doen bij La Place in Harderwijk.

En dan sta je twee uur en 15 minuten later bij de wacht van de Johan Willem Friso kazerne. “Uh, oh, shit, wat nu?, stammelde een eega met rood aangelopen toet naast mij. Gelukkig ken ik Saskia een beetje, dus had ik voor vertrek haar rondslingerende rijbewijs bij die van mij gestoken. (Vandaar dat zij zo stil was onderweg 😂🤣😂).

Gebouw 10, mijn oude vreetschuur. De trappen waar 40 jaar geleden de groepsfoto werd gemaakt en een gulle lach van een krullenbol. Hoi Amy.

Even kennismaken met de geweldige suppoosten en op naar het plekje waar het diorama vandaag mag gaan shinen. Een mooier plekje kon eigenlijk niet. De suppoosten plaatsen twee tafels waarop het diorama kan worden opgezet. Aan Saskia en mij de taak om het vanaf de straat naar binnen te krijgen. Marion coacht en dirigeert ons langs obstakels en opent deuren.

(Even snel tussendoor, omdat het kan en mag, nu weet Saskia ook waar ik vroeger sliep en waar Sophie nog niet zo lang geleden ook haar blonde lokken waste. Jeetje, dat doet wat met een mens).

Geen afzetlint voorhanden, dus opnieuw de suppoosten met een oplossing. Een cordon van bankjes gaat voorkomen dat grijpgrage handjes of enthousiaste zwaaibewegingen schade kunnen aanbrengen.

Ben er klaar voor dus met z’n drietjes eerst de expo goed bekijken voordat alle genodigden de zaal binnen gaan stromen. Wat een mooie expositie. Zoveel verhalen in beeld gebracht door veteranen en kunstenaars.

Snel een bakkie en bam, de eerste bezoekers druppelen binnen. Zeker een BAM want mijn eerste genodigde staan naast het diorama. Anita en Niels. (Het begon tenslotte allemaal 40 jaar geleden in Assen, niet alleen voor mij maar ook voor haar).

De tijd vliegt voorbij, kan niet eens iedereen te woord staan. Licht uit en hup, naar de nieuwe kantine. Oh jee, geen aan Saskia beloofde ‘Blauwe Hap’ maar stamppot sperzieboontjes met vette jus en worst. Bijgeschoven aan tafel met Anita en Niels smaakt het best, heb zo’n vaag vermoeden dat een paar tafels verderop er minder enthousiast naar het bord wordt gekeken.

Zo ging het, zo gaat het schijnbaar nog steeds. Bordjes met bestek doneren aan de spoelkeuken en even dampen buiten. Op naar de filmzaal in de ‘Brammert’.

Met mijn lezing op schoot bemerk ik toch een lichte trilling in mijn handen. Niet van de kou want gelukkig mag hier nog wel gestookt worden. Was er al bang voor, deze muts heeft een grote mond maar een zenuwachtig hartje. Gelukkig hoef ik niet de spits af te bijten en kan ik de kunsten van het lezing geven even afkijken van 3 (super) voorgangers.

PAUZE
Pauze……… en wie geeft daar Saskia spontaan en welgemeend een dikke knuf? Wauw. Eerlijk is eerlijk: dat is power, een Helmen Vol Verhalen 2.0.

“Dames en heren: Rianne Volkering”, zegt Amy tegen de mensen in de zaal. Daar ga ik dan…….

Zijn die 15 minuten nu al voorbij? Dat ging makkelijker dan gedacht al moet ik zeggen dat spreken met z’n kanjer als Amy aan je zijde en 4 dierbare in de zaak wel helpen. “Zeg even wat PSU is”, vraagt Amy dwars door mijn verhaal heen. Tja, niet iedereen kent het handboek met 1 miljoen afkortingen binnen defensie. Hoppa, gelijk maar gratis een anekdote erbij gedaan over de belachelijk bekrompen regeltjes van foeriers. (Met dank aan de suppoost die mij hier even daarvoor aan herinnerde).

Nu tijd om bij te komen en te luisteren naar andere toppers met een pracht verhaal.

De bitterballen zitten er nu in, het diorama staat weer in de auto en de terugreis kan beginnen. Mens, wat ben ik voldaan!

01:00 uur. Het diorama overleeft ook wat hogere snelheden, het staat weer op de plek waar het vanochtend stond. Morgen is het vroeg genoeg om het in de vitrinekast te zetten.


25 november: we staan in de defensiekrant! https://magazines.defensie.nl/defensiekrant/2022/46/03_helmen-vol-verhalen_46

40 jaar later

(Plekje voor groepsfoto)

Afgelopen maand was het 40 jaar geleden dat wij uit Libanon terug kwamen. Een goede reden voor een compagnies reünie. Net als in 2018 ging dit plaatsvinden op het Museumpark Historische Collecties Logistieke Dienst, in MFR “De Palmpit”. Dit soort reünies liggen mij trouwens het beste. Niet zo groots, kleinschalig dus veel meer tijd voor de mensen die er echt toe doen. Drie maal raden wie, 10 seconden nadat een van de initiatiefnemers het animo polste op Facebook, met een vette ‘ja’ reageerde 😀?

Zaterdag de 8e oktober was het dan zover, met wel een grote domper dat Saskia door ziekte niet mee kon. Maar deze keer wel een primeur, een weekje eerder was in overleg besloten om voor het eerst het diorama mee te nemen. Zie: https://wordpress.com/post/unifildiorama.com/1700

Heen nog onvolwassen jochies, terug als volwassen mannen en nu een verzameling trotse veteranen waarvan sommige al met pensioen zijn.

Eerst het weerzien met de reeds aanwezige maatjes. Sommige die altijd van de partij zijn en anderen die wat minder fanatiek zijn. Maar deze keer waren er best veel van het 3e peloton die er alle voorgaande reünies niet bij zijn geweest, waaronder maatje Adrie. Adrie die ergens in 1982 in het weekeindverlof bij mij logeerde. Samen gingen wij stappen in de Marathon en eten bij de chinees. Wij waren het allebei niet vergeten.

Na een kort welkomstwoord van Hans van Lent (Hij kan het ‘dus wel’ kort houden) volgde een heerlijke lunch. Daarna naar buiten alwaar een heerlijk najaar zonnetje op de vele kale kopjes scheen. Eerst in het gelid om hen die ons reeds ontvallen zijn te groeten en te eren. Daarna mochten de (kunst) gebitjes ontbloot worden voor een groepsfoto.

Tja, ik had het diorama meegenomen en uit angst voor grijpgrage handjes bleef ik daar maar naast zitten. Hierdoor was het een paar uurtjes niet mogelijk om bij te kletsen. Hetgeen overigens anderen niet belette om naast het bekijken van al dit moois even met mij een woordje te wisselen. Voordat je het doorhebt sta je in de rij voor de Blauwe Hap. Satévlees, rijst, boontjes, kroepoek en vooral heleboel sambal!

Nog even natafelend met Pierre, Adrie, de eega’s en Willem nam de een na de ander afscheid met een ferme handdruk en een dikke knuffel. Adrie sprak bij zijn vertrek de nu al legendarische woorden uit: “tot over 3 jaar”. Als allerlaatste gasten van de reunie bleven Willem en ik over. Een fijn en warm gesprek volgde. Willem was in Libanon een meerdere van mij en wie mij kent weet dat destijds (onder)officieren en ene soldaat Volkering niet altijd goed door één deur konden. Maar nu? Nu is Willem een maatje++ geworden. Wat een fijne lieve man.

Arie, Rob en Hans bedankt voor het organiseren van deze geweldige dag.

%d bloggers liken dit: